185

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

สีของสุนัขไทยหลังอานที่นิยมเลี้ยง

ตามมาตรฐานสายพันธุ์ สุนัขไทยหลังอานมีสีขนที่ยอมรับ 4 สี ได้แก่1. สีแดงเม็ดมะขาม — ตั้งแต่แดงอ่อนไปจนถึงแดงเข้ม อาจมีหน้ากากดำ 2. สีดำ ดำสนิททั่วทั้งตัว 3. สีสวาด สีเทาอมฟ้าหรือเทาเงิน 4. สีกลีบบัว สีเหลืองอ่อนหรือครีมอมชมพูจาง ๆ จริงๆ ก็มีหลายสีเช่น สีขาว สีกร่อม สีลายเสือ ที่เห็นเลี้ยงในไทยโดยขนควรเป็น **สีเดียวสม่ำเสมอทั่วตัว** ส่วนสีขาวอาจพบได้เล็กน้อยบริเวณหน้าอก แต่โดยทั่วไปไม่ควรมีปื้นขาวขนาดใหญ่ครับ

อ่านรายละเอียด → 185 ครั้ง

173

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

สุนัขไทยหลังอาน สีกรอม / สีกล่อม

สุนัขไทยหลังอาน "สีกรอม" (หรือที่บางคนเรียกว่า สีกล่อม / ดำกรอมเหลือง) คือสุนัขที่มีลักษณะสีขนแบบ Black & Tan หรือ สุนัขสี่ตา ซึ่งมีสีพื้นลำตัวเป็นสีดำสนิท แต่จะมีแต้มสีเหลืองหรือสีน้ำตาลไหม้บริเวณเหนือตา (คิ้ว) ปาก คาง อก เท้าทั้งสี่ และใต้โคนหางลักษณะสำคัญของสีกรอม• สีหลัก: ขนลำตัวส่วนใหญ่เป็นสีดำ• สีแต้ม (Tan): มีแต้มสีน้ำตาล/เหลืองชัดเจนตามจุดสำคัญ เช่น คิ้วสองข้าง (ลักษณะเหมือนมีสี่ตา) ข้างแก้ม อก และปลายเท้า• ความหายาก: เป็นโทนสีที่ค่อนข้างหาได้ยากในสายพันธุ์ไทยหลังอานยุคปัจจุบัน แม้ว่าสมาคมพัฒนาพันธุ์สุนัขจะเน้นรับรองสากลหลักๆ 4 สี (ดำปลอด, น้ำตาลแดง, สวาด, กลีบบัว) แต่สีกรอมก็มีบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์และกลุ่มผู้เลี้ยงสายอนุรักษ์ดั้งเดิมโดยส่วนตัวเลี้ยงมาประมาณ 10 ปี เคยได้ สีกรอมตัวด้วย ตามรูปด้านล่าง โอกาศได้น้อยมากครับ

อ่านรายละเอียด → 173 ครั้ง

161

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

สุนัขไทยหลังอาน ลายเสือ

ลายเสือ หรือ Brindle เป็นลักษณะขนที่มีพื้นสีน้ำตาลแดง เหลืองทอง หรือน้ำตาลอ่อน สลับด้วยริ้วสีดำหรือน้ำตาลเข้ม คล้ายลายเสือ ริ้วอาจถี่ บาง กว้าง หรือเข้มแตกต่างกันในแต่ละตัว แต่ยังต้องมี “อาน” ซึ่งเป็นแนวขนย้อนกลางหลัง จึงจะมีลักษณะสำคัญของไทยหลังอานลักษณะสำคัญ- เป็นสุนัขขนาดกลาง รูปร่างแข็งแรงและมีกล้ามเนื้อ- หูตั้งเป็นรูปสามเหลี่ยม ศีรษะทรงลิ่ม- ขนสั้น เรียบ และแนบลำตัว- หางโคนใหญ่ เรียวไปทางปลาย ตั้งขึ้นและโค้งเล็กน้อย- อานต้องเกิดจากขนขึ้นย้อนจริง มีขอบเขตชัด อยู่กึ่งกลางหลัง และสมดุลทั้งสองด้าน- สีพื้นและริ้วเข้มเกิดทั่วลำตัว บางตัวอาจมีลายชัดบริเวณลำตัว ขา ใบหน้า และหางในทางพันธุกรรม ลาย brindle เกี่ยวข้องกับ K locus และยีน CBD103 ทำให้ขนสีเข้มสลับกับบริเวณเม็ดสีแดงหรือเหลือง งานวิจัยอธิบายลำดับการข่มโดยทั่วไปว่า สีดำเด่นมากกว่าลายเสือ และลายเสือเด่นกว่าสีเหลือง อย่างไรก็ตาม การแสดงสีจริงยังสัมพันธ์กับยีนสีตำแหน่งอื่นด้วย

อ่านรายละเอียด → 161 ครั้ง

197

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ออพิงตัน (Orpington)

ไก่ออพิงตัน (Orpington) เป็นสายพันธุ์ไก่จากประเทศอังกฤษ พัฒนาขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดย วิลเลียม คุก (William Cook) ในเมือง Orpington เขต Kent ประเทศอังกฤษ โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างไก่ที่สามารถให้ทั้งเนื้อและไข่ได้ดีในตัวเดียว (Dual-purpose breed)ไก่ออพิงตันตัวแรกที่ได้รับการพัฒนาคือ Black Orpington ในปี ค.ศ. 1886 โดยผสมสายพันธุ์หลายชนิด ได้แก่ Minorca, Langshan และ Plymouth Rock ก่อนจะมีการพัฒนาสีอื่น ๆ ตามมา เช่น Buff, White, Blue และ Jubileeลักษณะเด่น🐔 รูปร่างใหญ่ แข็งแรงเพศผู้หนักประมาณ 4-4.5 กก.เพศเมียหนักประมาณ 3-3.5 กก.ลำตัวกว้าง หน้าอกลึก ขนฟูหนาแน่น ทำให้ดูตัวใหญ่เป็นพิเศษ🥚 ให้ไข่ดีให้ไข่สีน้ำตาลผลผลิตประมาณ 180-280 ฟองต่อปี ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์และการเลี้ยง❤️ นิสัยเชื่องและเป็นมิตรอ่อนโยน จับง่ายไม่ดุ เหมาะสำหรับผู้เริ่มเลี้ยงเข้ากับคนและสัตว์อื่นได้ดี🌡️ ทนสภาพอากาศเย็นได้ดีขนหนา จึงทนหนาวได้ดีควรระวังอากาศร้อนจัด เพราะอาจเกิดความเครียดจากความร้อน🥚 แม่ไก่เลี้ยงลูกเก่งมีสัญชาตญาณฟักไข่และเลี้ยงลูกสูงเหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการขยายพันธุ์เองสีที่นิยมสีที่พบได้บ่อย ได้แก่Buff Orpington (เหลืองทอง) ⭐ นิยมที่สุดBlack OrpingtonWhite OrpingtonBlue OrpingtonLavender OrpingtonJubilee Orpingtonข้อดี✅ เชื่อง เลี้ยงง่าย✅ ให้ทั้งเนื้อและไข่✅ ฟักไข่และเลี้ยงลูกเก่ง✅ รูปร่างสวยงาม เหมาะเลี้ยงเป็นสัตว์สวยงามข้อเสีย❌ กินอาหารมากกว่าไก่ไข่ทั่วไป❌ ทนอากาศร้อนได้ไม่ดีนัก❌ ขนหนา ต้องดูแลความสะอาดในช่วงหน้าฝนสำหรับการเลี้ยงในประเทศไทย ไก่ออพิงตันโดยเฉพาะ Buff Orpington ถือเป็นสายพันธุ์ที่ได้รับความนิยมมาก เพราะนิสัยเชื่อง ให้ไข่สีน้ำตาลสวย และมีรูปลักษณ์สวยงามคล้าย "ตุ๊กตาขนนุ่ม" เหมาะทั้งเลี้ยงเพื่อผลิตไข่และเลี้ยงเป็นสัตว์สวยงามครับ. 🐓🥚วิธีการเลี้ยงไก่ออพิงตัน (Orpington)ไก่ออพิงตันเป็นไก่ที่เลี้ยงง่าย นิสัยเชื่อง และให้ทั้งไข่และเนื้อได้ดี แต่เนื่องจากมีขนาดตัวใหญ่และขนหนา จึงต้องใส่ใจเรื่องพื้นที่และความร้อนเป็นพิเศษ1. โรงเรือนโรงเรือนต้องโปร่ง อากาศถ่ายเทดีมีหลังคากันแดดและฝนพื้นแห้งสะอาด ไม่อับชื้นพื้นที่อย่างน้อย 0.3-0.5 ตารางเมตรต่อตัวมีรังไข่และคอนนอนยกสูงจากพื้น2. อาหารลูกไก่ (0-6 สัปดาห์)ใช้อาหารลูกไก่โปรตีน 20-22%ให้น้ำสะอาดตลอดเวลาไก่รุ่น (6-18 สัปดาห์)อาหารโปรตีน 16-18%เสริมผักใบเขียวเป็นครั้งคราวไก่ไข่อาหารไก่ไข่โปรตีน 16-18%เสริมแคลเซียม เช่น เปลือกหอยบด หรือหินเกล็ด3. การจัดการน้ำเปลี่ยนน้ำทุกวันภาชนะน้ำควรสะอาดในช่วงอากาศร้อนควรเพิ่มจุดให้น้ำหลายจุด4. การป้องกันความร้อนเนื่องจากออพิงตันมีขนหนา จึงร้อนง่ายในประเทศไทยปลูกต้นไม้ให้ร่มเงาติดพัดลมระบายอากาศหากเลี้ยงจำนวนมากหลีกเลี่ยงความแออัดให้น้ำเย็นสะอาดเพียงพอ5. การให้ไข่เริ่มไข่เมื่ออายุประมาณ 5-7 เดือนให้ผลผลิตประมาณ 180-250 ฟองต่อปี ขึ้นกับสายพันธุ์และการจัดการไข่สีน้ำตาลขนาดกลางถึงใหญ่6. การฟักไข่แม่ไก่ออพิงตันมีนิสัยกกไข่เก่งระยะฟักประมาณ 21 วันดูแลให้มีอาหารและน้ำใกล้รังฟัก7. โปรแกรมวัคซีนพื้นฐานนิวคาสเซิล (ND)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่กัมโบโร (IBD)ควรปรึกษาสัตวแพทย์หรือปศุสัตว์ในพื้นที่เพื่อกำหนดโปรแกรมที่เหมาะสมเหมาะกับใคร✅ ผู้เริ่มต้นเลี้ยงไก่✅ ฟาร์มขนาดเล็กและเกษตรพอเพียง✅ ผู้ต้องการไข่สีน้ำตาล✅ ผู้ที่ชอบไก่นิสัยเชื่อง เลี้ยงง่ายหากเลี้ยงในประเทศไทย แนะนำให้ปล่อยเดินคุ้ยเขี่ยช่วงเช้าหรือเย็น และหลีกเลี่ยงแดดจัดช่วงเที่ยง จะช่วยให้ออพิงตันแข็งแรง โตเร็ว และให้ไข่สม่ำเสมอครับ

อ่านรายละเอียด → 197 ครั้ง

171

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์บาร์พลีมัทร็อค (Barred Plymouth Rock)

ไก่ไข่พันธุ์บาร์พลีมัทร็อค (Barred Plymouth Rock)บาร์พลีมัทร็อค เป็นไก่พันธุ์กึ่งเนื้อกึ่งไข่ (Dual-purpose breed) ที่ได้รับความนิยมทั่วโลก เนื่องจากเลี้ยงง่าย แข็งแรง ทนทาน และให้ไข่ได้ดี เหมาะสำหรับเกษตรกรรายย่อยและการเลี้ยงแบบปล่อยธรรมชาติประวัติความเป็นมาไก่บาร์พลีมัทร็อคมีต้นกำเนิดในประเทศสหรัฐอเมริกา ช่วงกลางศตวรรษที่ 19 โดยพัฒนาสายพันธุ์จากการผสมไก่หลายชนิด เช่น Dominique, Black Java, Cochin และ Brahma ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1874 และกลายเป็นหนึ่งในไก่พื้นฐานที่นิยมเลี้ยงมากที่สุดในอเมริกา ทั้งเพื่อผลิตไข่และเนื้อลักษณะประจำพันธุ์รูปร่าง ลำตัวใหญ่ ลึก และกว้าง หลังยาว อกเต็ม ขาไม่มีขน สีเหลือง หงอนจักรเดี่ยว (Single Comb)ลักษณะเด่นคือ✅ ขนลายขวางสีดำสลับขาว (Barred Pattern) ทำให้ดูคล้ายลายม้าลายทั่วทั้งตัวน้ำหนักเฉลี่ยพ่อพันธุ์ 3.8 - 4.3 กิโลกรัมแม่พันธุ์ 2.7 - 3.4 กิโลกรัมนิสัย เชื่อง เป็นมิตร เลี้ยงง่าย หาอาหารเก่ง เหมาะกับผู้เริ่มต้นการให้ผลผลิตไข่อายุเริ่มไข่ประมาณ 20 - 24 สัปดาห์ผลผลิตต่อปีประมาณ 200 - 280 ฟอง/ปีลักษณะไข่เปลือกสีน้ำตาลอ่อนน้ำหนักฟองประมาณ 55 - 65 กรัมข้อดีของไก่บาร์พลีมัทร็อค✅ ทนต่อสภาพอากาศได้ดี✅ แข็งแรง โรคน้อย✅ ดูแลไม่ยาก✅ ให้ไข่สม่ำเสมอ✅ สามารถใช้เลี้ยงเพื่อผลิตเนื้อได้✅ ฟักไข่และเลี้ยงลูกเก่งกว่าสายพันธุ์ไข่เชิงการค้าวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนควรโปร่ง อากาศถ่ายเทดีพื้นแห้งสะอาดมีพื้นที่อย่างน้อย 0.3 - 0.4 ตารางเมตรต่อตัวมีคอนนอนสูงจากพื้น 40 - 60 ซม.2. อาหารลูกไก่ (0-8 สัปดาห์)อาหารโปรตีน 20-22%น้ำสะอาดตลอดเวลาไก่รุ่น (8-20 สัปดาห์)โปรตีน 16-18%ไก่ไข่โปรตีน 16-18%แคลเซียม 3.5-4%เสริม เปลือกหอยบด หินเกล็ด ผักสดและหญ้าอ่อน3. การจัดการแสงเพื่อให้ไข่ดีสม่ำเสมอต้องได้รับแสงวันละ 14-16 ชั่วโมง สามารถใช้ไฟเสริมในช่วงกลางคืนได้4. การดูแลสุขภาพควรทำวัคซีนตามโปรแกรม เช่นนิวคาสเซิล (ND)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)กัมโบโร (IBD)ฝีดาษไก่และต้องถ่ายพยาธิทุก 3-6 เดือนสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมบาร์พลีมัทร็อคเหมาะกับการเลี้ยงปล่อยอิสระ (Free Range)สวนผสมฟาร์มขนาดเล็กฟาร์มเกษตรพอเพียงเพราะเป็นไก่ที่หากินเก่ง ช่วยกำจัดแมลงและวัชพืชได้ดีสรุปไก่ไข่พันธุ์ บาร์พลีมัทร็อค (Barred Plymouth Rock) เป็นไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่จากสหรัฐอเมริกา มีลักษณะเด่นคือขนลายดำสลับขาว เลี้ยงง่าย แข็งแรง ทนโรค ให้ไข่สีน้ำตาลประมาณ 200-280 ฟองต่อปี เหมาะสำหรับเกษตรกรมือใหม่ การเลี้ยงแบบปล่อย และฟาร์มขนาดเล็กที่ต้องการทั้งไข่และเนื้อในสายพันธุ์เดียว

อ่านรายละเอียด → 171 ครั้ง

237

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์เวียนดอตต์ (Wyandotte)

ไก่เวียนดอตต์ (Wyandotte) เป็นไก่พันธุ์แท้ที่พัฒนาขึ้นในประเทศสหรัฐอเมริกาช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยได้รับการตั้งชื่อตามชนเผ่า Wyandot ในอเมริกาเหนือ เดิมทีได้รับการปรับปรุงพันธุ์เพื่อให้เป็นไก่เนื้อและไก่ไข่ในตัวเดียวกัน (Dual Purpose Chicken) จึงได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในฟาร์มครัวเรือนและเกษตรกรรมขนาดเล็กปัจจุบันมีหลายสี เช่นSilver Laced (ขอบขาวดำ)Golden Laced (ขอบทองดำ)White (สีขาว)Black (สีดำ)Blue (สีน้ำเงินเทา)ColumbianBuffPartridgeลักษณะเด่นของไก่เวียนดอตต์ลักษณะภายนอกลำตัวกว้าง กลม และลึกหน้าอกใหญ่ แข็งแรง หงอนแบบ Rose Comb (หงอนกุหลาบ) ขาสั้นปานกลาง สีเหลือง ขนแน่นสวยงามเหมาะทั้งเลี้ยงเชิงสวยงามและผลิตไข่ทนต่ออากาศหนาวได้ดี เนื่องจากหงอนเล็กน้ำหนักเพศ น้ำหนักไก่ตัวผู้ 3.5-4.0 กก.ไก่ตัวเมีย 2.5-3.0 กก.นิสัยเชื่อง เลี้ยงง่าย ไม่ดุร้าย ปรับตัวได้ดี เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นเลี้ยงไก่ อยู่รวมฝูงได้ดีการให้ผลผลิตไข่เริ่มไข่เมื่ออายุประมาณ 5-6 เดือนผลิตไข่ประมาณ 180-250 ฟอง/ปีไข่มีขนาดกลางถึงใหญ่ เปลือกไข่สีน้ำตาลอ่อนถึงน้ำตาลเข้ม แม่ไก่บางตัวมีสัญชาตญาณฟักไข่ดีวิธีการเลี้ยงไก่เวียนดอตต์1. โรงเรือนพื้นที่เลี้ยงอย่างน้อย 0.3-0.4 ตารางเมตรต่อตัวระบายอากาศดีพื้นแห้งสะอาดมีคอนนอนสูงจากพื้น 40-60 ซม.มีรังไข่ 1 ช่อง ต่อแม่ไก่ 4-5 ตัว2. อาหารลูกไก่ 0-6 สัปดาห์อาหารโปรตีน 20-22%น้ำสะอาดตลอดเวลาไก่รุ่น 6-18 สัปดาห์อาหารโปรตีน 16-18%เสริมผักสดและหญ้าไก่ไข่อาหารโปรตีน 16-18%แคลเซียม 3.5-4%เสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูนบด3. การจัดการน้ำมีน้ำสะอาดตลอด 24 ชั่วโมงเปลี่ยนน้ำทุกวันล้างภาชนะสม่ำเสมอ4. การดูแลสุขภาพวัคซีนที่ควรได้รับนิวคาสเซิล (Newcastle Disease)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)กัมโบโร (Gumboro)ฝีดาษไก่ (Fowl Pox)การป้องกันโรคทำความสะอาดโรงเรือนสม่ำเสมอ เปลี่ยนวัสดุรองพื้นเมื่อเปียกชื้น แยกไก่ป่วยออกจากฝูง5. การปล่อยหากินไก่เวียนดอตต์เหมาะสำหรับระบบปล่อยอิสระ (Free Range)ข้อดีลดต้นทุนอาหาร ได้รับแมลงและหญ้าตามธรรมชาติ ไก่แข็งแรง ไข่มีคุณภาพดีควรมีพื้นที่อย่างน้อย 2-4 ตารางเมตรต่อตัวข้อดีของไก่เวียนดอตต์✅ ไข่ดกพอสมควร 180-250 ฟอง/ปี✅ ตัวใหญ่ ใช้เป็นไก่เนื้อได้✅ เชื่อง เลี้ยงง่าย✅ ทนโรคและอากาศได้ดี✅ มีสีสวย เหมาะเลี้ยงสวยงาม✅ แม่ไก่บางตัวฟักไข่และเลี้ยงลูกเก่งข้อจำกัด❌ ให้ไข่น้อยกว่าไก่ไข่เชิงการค้า เช่น ไฮไลน์บราวน์ หรือ ISA Brown❌ โตช้ากว่าไก่เนื้อเชิงอุตสาหกรรม❌ หากอากาศร้อนจัดควรมีร่มเงาและน้ำเพียงพอ เพราะขนค่อนข้างหนาสรุปไก่เวียนดอตต์เป็นไก่สองประสงค์ที่เหมาะสำหรับเกษตรกรรายย่อยและผู้เลี้ยงในสวนหลังบ้าน ให้ไข่สีน้ำตาลปีละประมาณ 180-250 ฟอง มีนิสัยเชื่อง แข็งแรง ดูแลง่าย และมีสีสันสวยงาม โดยเฉพาะสาย Silver Laced ซึ่งเป็นสีที่ได้รับความนิยมมากที่สุดทั่วโลก เหมาะทั้งเลี้ยงเพื่อบริโภคไข่ ขยายพันธุ์ และเลี้ยงเป็นไก่สวยงามครับ

อ่านรายละเอียด → 237 ครั้ง

222

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ออสตราลอป (Australorp)

ไก่ไข่พันธุ์ ออสตราลอร์ป (Australorp) เป็นไก่ที่เลี้ยงง่าย แข็งแรง ทนโรค และให้ไข่ดก เหมาะสำหรับการเลี้ยงทั้งในระดับครัวเรือนและเชิงพาณิชย์ขนาดเล็กลักษณะเด่นของไก่ออสตราลอร์ปขนสีดำเงาอมเขียวโตเร็ว แข็งแรงนิสัยเชื่อง เลี้ยงง่ายเริ่มให้ไข่อายุประมาณ 5-6 เดือนให้ไข่สีน้ำตาลอ่อนถึงน้ำตาลเข้มผลผลิตประมาณ 250-300 ฟอง/ปี เมื่อได้รับการดูแลที่ดีวิธีการเลี้ยงไก่ออสตราลอร์ป1. การเตรียมโรงเรือนลูกไก่ 10-15 ตัว ใช้พื้นที่ประมาณ 2-3 ตารางเมตรไก่โตเต็มวัย 1 ตัว ใช้พื้นที่อย่างน้อย 0.3-0.5 ตารางเมตรโรงเรือนอากาศถ่ายเทสะดวกกันฝนและแดดได้มีตาข่ายป้องกันสุนัข งู และสัตว์รบกวนคอนนอนสูงจากพื้น 50-80 ซม.ใช้ไม้หน้ากว้าง 4-5 ซม.2. การให้อาหารลูกไก่แรกเกิด - 6 สัปดาห์อาหารโปรตีน 20-22%ให้กินได้ตลอดวันน้ำสะอาดตลอดเวลาอายุ 6-18 สัปดาห์อาหารไก่รุ่น โปรตีน 16-18%เริ่มไข่ขึ้นไปอาหารไก่ไข่ โปรตีน 16-18%มีแคลเซียม 3.5-4%เสริมอาหารธรรมชาติหญ้าอ่อนผักบุ้งตำลึงกล้วยสุกข้าวโพดบดกากถั่วเหลือง3. การจัดการน้ำน้ำต้องสะอาดตลอดเวลาเปลี่ยนน้ำทุกวันหน้าร้อนควรเพิ่มภาชนะน้ำไก่ไข่ 1 ตัว กินน้ำประมาณ 250-500 มล./วัน4. การจัดแสงเมื่อต้องการให้ไข่สม่ำเสมอแสงรวมวันละ 14-16 ชั่วโมงสามารถเปิดไฟเสริมช่วงเช้ามืดหรือช่วงเย็นได้5. การดูแลสุขภาพวัคซีนที่ควรทำนิวคาสเซิลหลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่อหิวาต์ไก่ (ในพื้นที่เสี่ยง)การป้องกันโรคทำความสะอาดโรงเรือนทุกสัปดาห์เปลี่ยนวัสดุปูพื้นเมื่อชื้นแยกไก่ป่วยออกทันที6. การเก็บไข่เก็บวันละ 2-3 ครั้งรังไข่ 1 รัง ต่อไก่ 4-5 ตัวรองฟางแห้งหรือแกลบเทคนิคเพิ่มไข่ให้อาหารไก่ไข่คุณภาพดีเสริมเปลือกหอยป่นหรือหินปูนบดลดความเครียดจากเสียงดังและสุนัขไล่มีพื้นที่ให้คุ้ยเขี่ยควบคุมพยาธิทุก 3-6 เดือน

อ่านรายละเอียด → 222 ครั้ง

196

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ไวท์เลกฮอร์น (White Leghorn)

ไก่ไข่พันธุ์เล็กฮอร์นขาว (White Leghorn)ประวัติความเป็นมาไก่เล็กฮอร์นขาว (White Leghorn) เป็นไก่ไข่ที่มีต้นกำเนิดจากประเทศอิตาลี โดยชื่อ "Leghorn" มาจากเมืองท่าลิวอร์โน (Livorno) ซึ่งเป็นแหล่งส่งออกไก่พันธุ์นี้ไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลังจากนั้นได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ให้มีประสิทธิภาพในการให้ไข่สูง จนกลายเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ไก่ไข่เชิงการค้าที่สำคัญที่สุดของโลกลักษณะเด่นขนสีขาวล้วนทั่วตัว หงอนเดี่ยวสีแดงสด ขนาดใหญ่ ติ่งหูสีขาว ปากสีเหลือง ขาเหลือง แข็งแรง รูปร่างเพรียว เล็กกะทัดรัดตัวผู้หนักประมาณ 2.4-2.7 กิโลกรัมตัวเมียหนักประมาณ 1.8-2.3 กิโลกรัมมีนิสัยตื่นตัว คล่องแคล่ว และหากินเก่งความสามารถในการให้ไข่ เริ่มให้ไข่เมื่ออายุประมาณ 18-20 สัปดาห์ ให้ไข่เปลือกสีขาวผลผลิตเฉลี่ย 250-320 ฟองต่อปี บางสายพันธุ์ปรับปรุงสามารถให้ไข่ได้มากกว่า 300 ฟองต่อปี ไข่มีน้ำหนักเฉลี่ย 55-65 กรัมต่อฟองข้อดี✅ ให้ไข่ดกมาก ✅ ใช้อาหารน้อยเมื่อเทียบกับปริมาณไข่ที่ผลิตได้ ✅ โตเร็ว เข้าสู่ระยะให้ไข่ไว ✅ ทนต่อสภาพอากาศร้อนได้ดี ✅ เหมาะสำหรับการเลี้ยงเชิงพาณิชย์ข้อเสีย❌ ไม่ค่อยมีสัญชาตญาณการกกไข่ ❌ ค่อนข้างตกใจง่าย ❌ เลี้ยงเป็นไก่เนื้อไม่ค่อยคุ้ม เนื่องจากตัวเล็กวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนอากาศถ่ายเทสะดวกป้องกันฝนและแดดพื้นแห้ง ไม่ชื้นมีพื้นที่ประมาณ 3-4 ตัวต่อตารางเมตร2. อาหารลูกไก่ (0-8 สัปดาห์)โปรตีน 20-22%ให้อาหารลูกไก่สำเร็จรูปน้ำสะอาดตลอดเวลาไก่รุ่น (8-18 สัปดาห์)โปรตีน 16-18%ควบคุมน้ำหนักไม่ให้อ้วนเกินไปไก่ไข่ (18 สัปดาห์ขึ้นไป)โปรตีน 16-18%แคลเซียม 3.5-4%เสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูน3. การจัดการแสงไก่ไข่ต้องการแสงวันละ 14-16 ชั่วโมงใช้หลอดไฟช่วยในช่วงกลางคืนเพื่อกระตุ้นการให้ไข่4. สุขภาพและวัคซีนควรทำวัคซีนตามโปรแกรม เช่นนิวคาสเซิล (ND)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)กัมโบโร (IBD)ฝีดาษไก่5. การเก็บไข่เก็บวันละ 2-3 ครั้งรักษาความสะอาดรังไข่คัดแยกไข่แตกหรือผิดรูปออกสรุปไก่เล็กฮอร์นขาวเป็นไก่ไข่ที่ให้ผลผลิตสูงที่สุดสายพันธุ์หนึ่งของโลก มีจุดเด่นคือให้ไข่เปลือกขาวจำนวนมาก ใช้อาหารน้อย โตเร็ว และเหมาะทั้งการเลี้ยงเชิงการค้าและเลี้ยงในฟาร์มขนาดเล็ก หากดูแลเรื่องอาหาร แสงสว่าง และสุขภาพอย่างเหมาะสม จะสามารถให้ไข่ได้มากกว่า 280-300 ฟองต่อปีอย่างต่อเนื่อง.

อ่านรายละเอียด → 196 ครั้ง

174

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

วิธีการเลี้ยงไก่ไข่สวยงามและการจัดการโรงเรือน

หลักการเลี้ยงไก่ไข่สวยงามให้สุขภาพดีและไข่ดก การเลี้ยงไก่ไข่สวยงามให้ได้ทั้งความเพลิดเพลินและผลผลิตไข่ที่มีคุณภาพ ต้องอาศัยการจัดการที่เหมาะสมใน 4 ปัจจัยหลัก: การจัดสร้างโรงเรือนและรังไข่: โรงเรือนควรโปร่ง อากาศถ่ายเทสะดวก ไม่อับชื้น มีแสงสว่างธรรมชาติเพียงพอ และมีรังไข่ที่สะอาด มืดสงบ และปูด้วยฟางหรือแกลบที่แห้งสะอาดอาหารและน้ำดื่ม: ไก่ไข่ต้องการโปรตีนประมาณ 16-18% และแร่ธาตุแคลเซียม (เปลือกหอยป่น) เพื่อสร้างเปลือกไข่ที่แข็งแรง น้ำดื่มต้องสะอาดและมีให้ตลอดเวลาสุขอนามัยและการป้องกันโรค: ทำความสะอาดคอกและเปลี่ยนวัสดุรองพื้นสม่ำเสมอ ฉีดพ่นยาฆ่าเชื้อ และทำวัคซีนตามโปรแกรมการปล่อยเดินเล่น (Free Range / Pasture): ช่วยให้ไก่อารมณ์ดี ได้รับแสงแดด ได้คุ้ยเขี่ยหาอาหารธรรมชาติ ลดความเครียดและทำให้ไข่แดงมีสีสวยตามธรรมชาติ

อ่านรายละเอียด → 174 ครั้ง

153

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

โรคและการรักษา ป้องกันในไก่ไข่

โรคที่พบบ่อยในไก่ไข่ เราควรป้องกันดีกว่าการแก้ไข ทำวัคซีน และตรวจดูไก่ในทุกๆ วัน เพื่อที่เราต้องคัดแยกออกจากส่วนรวมให้เร็วที่สุดแล้วทำการแยกรักษาให้รวดเร็วโรคนิวคาสเซิล (Newcastle Disease)สาเหตุ: เชื้อไวรัสอาการ: หายใจลำบาก, หัวสั่น, อัมพาต, เดินเป็นวงกลม, หยุดไข่การป้องกัน: ฉีดวัคซีน, กักกันสัตว์ใหม่, ควบคุมการเข้าออกฟาร์มโรคหลอดลมอักเสบติดต่อ (Infectious Bronchitis – IB)สาเหตุ: เชื้อโคโรนาไวรัสอาการ: หายใจลำบาก, น้ำมูกไหล, ไข่รูปร่างผิดปกติการป้องกัน: ฉีดวัคซีน, ควบคุมอากาศในโรงเรือนโรคอหิวาต์สัตว์ปีก (Fowl Cholera)สาเหตุ: เชื้อแบคทีเรีย Pasteurella multocidaอาการ: ไข้สูง, เบื่ออาหาร, ท้องเสีย, หงอนเขียวคล้ำการป้องกัน: ฉีดวัคซีน, ควบคุมสัตว์พาหะ เช่น หนู นกโรคไข้หวัดนก (Avian Influenza)สาเหตุ: เชื้อไวรัสอาการ: ป่วยรุนแรง, ตายเร็ว, หยุดไข่การป้องกัน: ระบบความปลอดภัยทางชีวภาพเข้มงวด, ฆ่าเชื้อ, กักกันโรคมาเร็กซ์ (Marek’s Disease)สาเหตุ: เชื้อไวรัสเฮอร์ปีส์อาการ: อัมพาต, ตาเปลี่ยนสี, น้ำหนักลดการป้องกัน: ฉีดวัคซีนตั้งแต่ลูกไก่, รักษาความสะอาดโรคหวัดหน้าบวม (Infectious Coryza)สาเหตุ: เชื้อแบคทีเรีย Avibacterium paragallinarumอาการ: หน้าบวม, ตาบวม, น้ำมูกไหล, ไข่ลดลงการป้องกัน: แยกไก่ป่วย, ควบคุมความชื้น, ให้ยาปฏิชีวนะตามสัตวแพทย์แนวทางป้องกันโรคโดยรวมฉีดวัคซีนตามโปรแกรม อย่างสม่ำเสมอควบคุมสภาพแวดล้อม เช่น อุณหภูมิ 18–28°C, ความชื้น 60–70%ทำความสะอาดโรงเรือนและอุปกรณ์ตรวจสุขภาพไก่เป็นประจำเสริมอาหารและวิตามิน เช่น A, D, E, C, สังกะสี, ซีลีเนียม

อ่านรายละเอียด → 153 ครั้ง

99

การเลี้ยงไส้เดือน

เริ่มเลี้ยงไส้เดือน ต้องรู้อะไรบ้าง

ขอกล่าวตามที่ผมเคยทดลองเลี้ยงมานะครับ ผมเริ่มเลี้ยงไส้เดือนครั้งแรก ปลายปี 2556 ซึ่งตอนนั้นการเลี้ยงไส้เดือนยังไม่นิยมมากขนาดนี้ จึงทำให้หาตัวไส้เดือนค่อนข้างยาก แต่ก็หาได้มา 1 กิโลกรัม ราคาตอนนั้นเกือบ 2,000 บาท ต่อ กิโลครั้งแรกเลี้ยงในกะละมัง ทำการเจาะรู แล้ววางซ้อนกัน 4 กะละมัง คืนแรกผ่านไปก็เริ่มเห็นมูล ตอนนั้นใช้ขี้วัว ขี้ควายแถวบ้าน ซึ่งมักจะมีดินปนเยอะ สังเกตุไส้เดือนกินและให้มูลแต่ตัวก็ไม่ค่อยโตเท่าไหร่นัก ต่อมาศึกษาเพิ่มเติม คือ ต้องใช้ขี้วัวนม ซึ่งใน พื้นที่ผมก็หายากไม่มีใครเลี้ยงหาเจอก็ราคาแพง พอหาได้เอามาลองเลี้ยงดู สักเกตุเห็นถึงความแตกต่างคือ ตัวไส้เดือนกินเร็ว และมีขนาดที่ใหญ่ขึ้น ผิดกับครั้งแรก ก็เลยใช้ ขี้วัวนมมาเป็นวัตถุดิบหลัก ในการผลิตมูลไส้เดือน พูดกันง่ายๆ ก็คือ เราให้ไส้เดือน ย่อยขี้วัวอีกทีนึง ซึ่งหลังจากผ่านกระบวนการกินแล้วถ่ายของไส้เดือน จะทำให้มีจุลินทรีย์เพิ่มขึ้นจากขี้วัวเดิมๆ มีธาตุอาหารที่ดีที่พืชผักต้องการนั่นเองหลังจากได้ขี้วัวนม ทุนก็ต้องไปลงที่การซื้อกะละมังอีก ทีนี้เลยคิดว่าทำยังไงเราไม่ต้องลงทุนเพิ่ม เลยมาจบที่เลี้ยงลงพื้นปูน โดยเอาขีัวัวนม กองพื้นแล้วปล่อยตัว ปรากฏว่าได้ผลไม่แตกต่างกันกับการเลี้ยงกะละมังข้อดีของการเลี้ยงในกะละมังคือ สามารถใช้พื้นที่ได้คุ้มค่าเพราะเราสามารถทำชั้นวางกะละมังและวางซ้อนกันได้หลายชั้น แต่นั่นหมายถึงว่าเราก็ต้องไปซื้อกะละมังเพิ่มตลอดถ้าตัวไส้เดือนเราขยายเยอะขึ้นข้อดีของการเลี้ยงพื้นปูนคือ ดูแลง่าย จะร่อนก็ตักใส่เครื่องร่อนได้ทันที ฉีดน้ำได้สะดวก แต่ข้อเสียคือเราใช้พื้นที่เยอะขึ้น เพราะไม่สามารถซ้อนกันได้เลือกเอาที่เราสะดวก และเหมาะสมกับพื้นที่ครับณ ปัจจุบัน ทางฟาร์มไม่ได้แช่ขี้วัว โดยใช้ขี้วัวแห้งเทลงพื้น แล้วใช้วิธีฉีดน้ำเพื่อให้ขี้วัวนิ่ม ซับน้ำให้เยอะที่สุด ประมาณ 2 วัน แล้วค่อยปล่อยตัวไส้เดือนลงไป คือ ช่วยประหยัดเวลาในการแช่ ประหยัดน้ำในการแช่ไปได้อีกส่วน แต่ก็ได้ผลดีเหมือนเดิมครับอาหารไส้เดือน หลักๆ คือมูลสัตว์กินพืชทั้งหลาย ใช้ได้หมด หรือ จะเป็นเศษผักจากครัวเรือน ที่ไม่มีรสชาติเปรี้ยว สามารถน้ำมาใส่ได้ ตัวไส้เดือนจะไม่กินของสดต้องรอให้เน่าเปื่อยก่อนไส้เดือนถึงจะขึ้นมาย่อยสลายเศษผัก ผลไม้ครับไส้เดือนกำจัดเศษอาหารไม่ได้ อย่าใส่ข้าวที่กินเหลือลงไปเด็ดขาด เพราะไส้เดือนไม่กินแล้วจะก่อให้เกิดหนอน ต่างๆ ตามมากลิ่นเหม็น

อ่านรายละเอียด → 99 ครั้ง

125

การเลี้ยงไส้เดือน

ไส้เดือนกินอะไร?

เศษพืชผัก/ผลไม้เปลือกผัก ผลไม้ (กล้วย, แตงโม, มะละกอ ฯลฯ)เศษผักจากครัวเรือน เช่น กะหล่ำปลี ผักกาด ข้าวโพดเศษพืชใบเขียว (แต่ต้องไม่เน่าเหม็น)มูลสัตว์ที่ย่อยสลายแล้วมูลวัวแห้งหมักไว้แล้ว → ยอดฮิตที่สุดมูลไก่, มูลหมู, มูลแพะ(ควรหมักก่อนใช้อย่างน้อย 15–30 วัน)ถ้ามีกลิ่นแอมโมเนียแรง → ไส้เดือนตายได้ใบไม้แห้งใบไม้ที่ผ่านการหมักหรือหมักร่วมกับมูลสัตว์เป็นแหล่งอาหารและช่วยเก็บความชื้นกากกาแฟ/เปลือกไข่บดกากกาแฟ มีไนโตรเจนสูง ไส้เดือนชอบเปลือกไข่บด ช่วยเสริมแคลเซียม

อ่านรายละเอียด → 125 ครั้ง

196

การเลี้ยงไส้เดือน

รู้จักสายพันธุ์ไส้เดือนที่นิยมเลี้ยง

1. สายพันธุ์แอฟริกันไนท์ครอว์เลอร์ African Night Crawler หรือที่เราเรียกกันว่า AFตัวใหญ่ ยาวได้ถึง 10-15 ซม.กินอาหารเก่ง และผลิตปุ๋ยได้ปริมาณมากปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศร้อนชื้นได้ดีผลิตปุ๋ยที่มีคุณภาพดี เหมาะสำหรับการเกษตร2. พันธุ์ไทเกอร์ Tiger Worm– เป็นสายพันธุ์ที่นิยมมาก– ตัวเล็ก ขยายพันธุ์เร็ว– ชอบกินอินทรียวัตถุที่กำลังย่อยสลาย– ทนต่อสภาพแวดล้อมได้ดี3. พันธุ์ยูโรเปียนไนท์ครอว์เลอร์– เป็นสายพันธุ์ที่ผลิตปุ๋ยดีและเหมาะกับการเลี้ยงเป็นอาหารสัตว์– ตัวใหญ่กว่าไทเกอร์ แต่เล็กกว่า AF– โตช้ากว่าพันธุ์อื่นๆ4. พันธุ์ขี้ตาแร่ Pheretima– พบได้ทั่วไปในธรรมชาติของไทย– สามารถช่วยปรับปรุงดินได้ดี– ไม่เหมาะกับการเลี้ยงเพื่อผลิตปุ๋ยในปริมาณมาก

อ่านรายละเอียด → 196 ครั้ง

117

การเลี้ยงไส้เดือน

ประโยชน์ของไส้เดือน

1. ปรับปรุงคุณภาพดินไส้เดือนช่วยพรวนดิน ทำให้โครงสร้างดินโปร่ง อากาศถ่ายเทและน้ำซึมผ่านได้ดี พร้อมทั้งขับถ่ายมูลที่อุดมไปด้วยธาตุอาหารหลัก เช่น ไนโตรเจน ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม2. ผลิตปุ๋ยมูลไส้เดือน (Vermicompost)ปุ๋ยอินทรีย์แท้ 100% ปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อม ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของระบบรากและลำต้น เพิ่มผลผลิต และลดการพึ่งพาสารเคมี3. ช่วยย่อยสลายอินทรียวัตถุและขยะอินทรีย์ไส้เดือนช่วยกำจัดเศษผัก ผลไม้ และใบไม้ ช่วยลดปริมาณขยะอินทรีย์ในครัวเรือนและฟาร์ม ส่งเสริมระบบหมุนเวียนธรรมชาติ4. เป็นแหล่งโปรตีนชั้นดีสำหรับอาหารสัตว์ตัวไส้เดือนมีโปรตีนและกรดอะมิโนสูง นิยมนำมาเป็นอาหารเสริมสำหรับปลา กบ นก ไก่ และสัตว์เลี้ยง5. รักษาสมดุลของระบบนิเวศเป็นห่วงโซ่อาหารสำคัญในธรรมชาติและช่วยสร้างจุลินทรีย์ที่มีประโยชน์ในดิน

อ่านรายละเอียด → 117 ครั้ง

194

การเลี้ยงไส้เดือน

วิธีเลี้ยงไส้เดือน

ขอกล่าวตามที่ผมเคยทดลองเลี้ยงมานะครับ ผมเริ่มเลี้ยงไส้เดือนครั้งแรก ปลายปี 2556 ซึ่งตอนนั้นการเลี้ยงไส้เดือนยังไม่นิยมมากขนาดนี้ จึงทำให้หาตัวไส้เดือนค่อนข้างยาก แต่ก็หาได้มา 1 กิโลกรัม ราคาตอนนั้นเกือบ 2,000 บาท ต่อ กิโลครั้งแรกเลี้ยงในกะละมัง ทำการเจาะรู แล้ววางซ้อนกัน 4 กะละมัง คืนแรกผ่านไปก็เริ่มเห็นมูล ตอนนั้นใช้ขี้วัว ขี้ควายแถวบ้าน ซึ่งมักจะมีดินปนเยอะ สังเกตุไส้เดือนกินและให้มูลแต่ตัวก็ไม่ค่อยโตเท่าไหร่นัก ต่อมาศึกษาเพิ่มเติม คือ ต้องใช้ขี้วัวนม ซึ่งใน พื้นที่ผมก็หายากไม่มีใครเลี้ยงหาเจอก็ราคาแพง พอหาได้เอามาลองเลี้ยงดู สักเกตุเห็นถึงความแตกต่างคือ ตัวไส้เดือนกินเร็ว และมีขนาดที่ใหญ่ขึ้น ผิดกับครั้งแรก ก็เลยใช้ ขี้วัวนมมาเป็นวัตถุดิบหลัก ในการผลิตมูลไส้เดือน พูดกันง่ายๆ ก็คือ เราให้ไส้เดือน ย่อยขี้วัวอีกทีนึง ซึ่งหลังจากผ่านกระบวนการกินแล้วถ่ายของไส้เดือน จะทำให้มีจุลินทรีย์เพิ่มขึ้นจากขี้วัวเดิมๆ มีธาตุอาหารที่ดีที่พืชผักต้องการนั่นเองหลังจากได้ขี้วัวนม ทุนก็ต้องไปลงที่การซื้อกะละมังอีก ทีนี้เลยคิดว่าทำยังไงเราไม่ต้องลงทุนเพิ่ม เลยมาจบที่เลี้ยงลงพื้นปูน โดยเอาขีัวัวนม กองพื้นแล้วปล่อยตัว ปรากฏว่าได้ผลไม่แตกต่างกันกับการเลี้ยงกะละมังข้อดีของการเลี้ยงในกะละมังคือ สามารถใช้พื้นที่ได้คุ้มค่าเพราะเราสามารถทำชั้นวางกะละมังและวางซ้อนกันได้หลายชั้น แต่นั่นหมายถึงว่าเราก็ต้องไปซื้อกะละมังเพิ่มตลอดถ้าตัวไส้เดือนเราขยายเยอะขึ้นข้อดีของการเลี้ยงพื้นปูนคือ ดูแลง่าย จะร่อนก็ตักใส่เครื่องร่อนได้ทันที ฉีดน้ำได้สะดวก แต่ข้อเสียคือเราใช้พื้นที่เยอะขึ้น เพราะไม่สามารถซ้อนกันได้เลือกเอาที่เราสะดวก และเหมาะสมกับพื้นที่ครับณ ปัจจุบัน ทางฟาร์มไม่ได้แช่ขี้วัว โดยใช้ขี้วัวแห้งเทลงพื้น แล้วใช้วิธีฉีดน้ำเพื่อให้ขี้วัวนิ่ม ซับน้ำให้เยอะที่สุด ประมาณ 2 วัน แล้วค่อยปล่อยตัวไส้เดือนลงไป คือ ช่วยประหยัดเวลาในการแช่ ประหยัดน้ำในการแช่ไปได้อีกส่วน แต่ก็ได้ผลดีเหมือนเดิมครับอาหารไส้เดือน หลักๆ คือมูลสัตว์กินพืชทั้งหลาย ใช้ได้หมด หรือ จะเป็นเศษผักจากครัวเรือน ที่ไม่มีรสชาติเปรี้ยว สามารถน้ำมาใส่ได้ ตัวไส้เดือนจะไม่กินของสดต้องรอให้เน่าเปื่อยก่อนไส้เดือนถึงจะขึ้นมาย่อยสลายเศษผัก ผลไม้ครับไส้เดือนกำจัดเศษอาหารไม่ได้ อย่าใส่ข้าวที่กินเหลือลงไปเด็ดขาด เพราะไส้เดือนไม่กินแล้วจะก่อให้เกิดหนอน ต่างๆ ตามมากลิ่นเหม็น

อ่านรายละเอียด → 194 ครั้ง

173

การเลี้ยงไส้เดือน

ศัตรูไส้เดือน

1. พลานาเรียบก ตัวนี้อันตรายที่สุด เพราะมันล่าไส้เดือนเป็นอาหาร หากพบเห็นในบ่อเลี้ยงควรรีบเก็บออกและทำลายทันที 2. หนอนหัวฆ้อน ลักษณะคล้ายไส้เดือนแต่มีหัวแบนเป็นรูปค้อน สีเหลืองน้ำตาลมีเส้นดำพาดกลางลำตัว กินไส้เดือนเป็นอาหาร หากเจอในบริเวณฟาร์มควรกำจัดทิ้ง 3. มด และ ปลวก มดจะเข้ามารบกวนและกัดตัวไส้เดือน โดยเฉพาะเมื่อที่เลี้ยงแห้งเกินไป ป้องกันโดยการหล่อน้ำที่ขาตั้งโรงเรือน 4. กิ้งก่า, นก, และ หนู สัตว์กินแมลงเหล่านี้จะเข้ามาคุ้ยหาตัวไส้เดือน ควรใช้ตาข่ายหรือสแลนปิดคลุมภาชนะเลี้ยงให้มิดชิด

อ่านรายละเอียด → 173 ครั้ง

139

การเลี้ยงไส้เดือน

วงจรชีวิตของไส้เดือน

วงจรชีวิตของไส้เดือนการผสมพันธุ์ของไส้เดือนดินไส้เดือนดินโดยปกติจะผสมพันธุ์กันในช่วงกลางคืนโดย ไส้เดือนดิน สองตัวมาจับคู่กันโดยใช้ด้านท้องแนบกันและสลับหัวสลับหางกัน ช่องสืบพันธุ์เพศผู้ของตัวหนึ่งจะแนบกับ ช่องสเปิร์มมาทีกาของอีกตัวหนึ่ง โดยมีปุ่มสืบพันธุ์กับเมือกบริเวณไคลเทลลัมยึดซึ่งกันและกันเอาไว้ สเปิร์มจากช่องสืบพันธุ์เพศผู้ของตัวหนึ่งจะส่งเข้าไปเก็บในถุงสเปิร์ม การจับคู่จะใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง จึงแยกออกจากกันเมื่อไส้เดือนดินแยกจากกัน ประมาณ 2-3 วัน จะมีการเปลี่ยนแปลงบริเวณไคลเทลลัม เพื่อสร้างถุงไข่ ( Cocoon ) ต่อมเมือกจะสร้างเมือกคลุมบริเวณไคลเทลลัมและต่อมสร้างโคคูน ( Cocoon secreting gland ) จะสร้างเปลือกของโคคูน ซึ่งเป็นสารคล้ายไคติน สารนี้จะแข็งตัวเมื่อถูกอากาศกลายเป็นแผ่นเหนียวๆ ต่อมาต่อมสร้างไข่ขาว ( Albumin secreting gland) จะ ขับสารอัลบูมินออกมาอยู่ในเปลือกของโคคูนซึ่งมีช่องสืบพันธุ์เพศเมียอยู่ที่ไคลเทลลัม จะปล่อยไข่เข้าไปอยู่ในโคคูน หลังจากนั้น โคคูนจะแยกตัวออกจากผนังตัวของไส้เดือนดินคล้ายกับเป็นปลอกหลวมๆ เมื่อไส้เดือนหดตัวและเคลื่อนถอยหลัง โคคูนจะเคลื่อนไปข้างหน้า เมื่อเคลื่อนผ่านช่องเปิดของถุงเก็บสเปิร์ม ก็จะรับสเปิร์มเข้าไปในโคคูน และมีการปฏิสนธืภายในโคคูน เมื่อโคคูนหลุดออกจากตัวไส้เดือนดินปลายสองด้านของโคคูนก็จะหดตัวปิดสนิท เป็นถุงรูปไข่มีสีเหลืองอ่อนๆ ยาวประมาณ 2-2.4 มิลลิเมตร กว้างประมาณ1.2-2 มิลลิเมตร ถุงไข่แต่ละถุงจะใช้เวลา 8-10 สัปดาห์จึงฟักออกมา โดยทั่วไปจะมีไข่ 1-3 ฟอง ขึ้นอยู่กับแต่ละสายพันธุ์ ไส้เดือนบางชนิดอาจมีไข่มากถึง 60 ฟอง ตัวอ่อนของ ไส้เดือนดินที่อยู่ในไข่ก็จะเจริญและพัฒนาร่างกายในส่วนต่างๆ โดยใช้สารอาหารที่อยู่ภายในถุงไข่ ระหว่างที่ตัวอ่อนเจริญเติบโตและพัฒนาอยู่ในถุงไข่นั้น ผนังของถุงไข่ก็จะเปลี่ยนสีไปด้วย โดยถุงไข่ที่ออกจากตัวใหม่ๆ จะมีสีจางๆ และเมื่อเวลาผ่านไปสีของถุงไข่ก็จะมีสีที่เข้มขึ้นตามลำดับ และจะฟักเป็นตัวในเวลาต่อมา

อ่านรายละเอียด → 139 ครั้ง

104

การเลี้ยงไส้เดือน

ธาตุอาหารในมูลไส้เดือน

ธาตุอาหารในมูลไส้เดือน ก่อนที่จะพูดถึงปริมาณสารอาหารในมูลไส้เดือน เรามาทำความเข้าใจกับธาตุอาหารแต่ละตัวว่ามีความสำคัญต่อการเจริญเติบโตของพืชได้อย่างไรบ้าง และถ้าพืชขาดธาตุอาหารแต่ละชนิด พืชจะมีอาการอย่างไร และจะมีผลต่อการเจริญเติบโตอย่างไร (ข้อมูลต่อไปนี้มาจากสิ่งพิมพ์เผยแพร่ของ Virginia Tech เกี่ยวกับพืชไฮโดรโปนิค)ไนโตรเจน (Nitrogen)– พืชทั้งต้นจะมีสีเขียวอ่อน ใต้ใบจะมีสีเหลือง ต้นพืชจะหยุดการเจริญเติบโตฟอสฟอรัส(Phosphorous)– พืชทั้งต้นจะมีสีเขียวแกมน้ำเงิน ส่วนใหญ่จะพัฒนาไปเป็นสีแดงหรือสีม่วง ใต้ใบอาจจะเป็นสีเหลือง และจะแห้งเป็นสีเขียวแกมน้ำตาลแล้วเป็นสีดำ ต้นพืชจะหยุดการเจริญเติบโตโปแตสเซียม(Potassium)– ใบไม้จะมีลักษณะบางเหมือนกระดาษ ตามบริเวณขอบใบจะแห้งตาย ต้นพืชจะหยุดการเจริญเติบโตแมกนีเซียม(Magnesium)– ใต้ใบจะเปลี่ยนไปเป็นสีเหลือง บริเวณยอดและขอบใบ และระหว่างเส้นใบไม้ ใต้ใบจะร่วงโรยแคลเซียม(Calcium)- ก้านดอกและใบอ่อนจะตายสังกะสี(Zinc)– เยื่อใบไม้ระหว่างเส้นใบจะมีสีอ่อนกว่า แล้วเปลี่ยนเป็นสีเหลือง มีลักษณะบางเหมือนแผ่นกระดาษเหล็ก(Iron)– เยื่อใบไม้จะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองในขณะที่ก้านใบไม้ยังเป็นสีเขียวอยู่ทองแดง(Copper)– ขอบใบจะมีสีเขียวเข้มหรือสีน้ำเงิน ขอบใบงอขึ้น ใบอ่อนจะเหี่ยวเฉาอย่างถาวรกำมะถัน(Sulfur)– ใบอ่อนเปลี่ยนเป็นสีเขียวซีด ในขณะที่ใบแก่ยังเขียวอยู่ พืชจะหยุดการเติบโตและต้นสูงชะลูดแมงกานีส(Manganese)– พืชหยุดการเจริญเติบโต ใต้ใบจะมีลายสลับสีเหลืองและสีเขียวโมลิบดินั่ม(Molybdenum)– ใบไม้จะหยุดเจริญเติบโต จะเปลี่ยนเป็นสีเขียวซีด และไม่สมประกอบโบรอน(Boron)– ใบอ่อนจะแห้งเกรียมที่ยอดใบและขอบใบโมลิบดินั่ม(Molybdenum)– ใบไม้จะหยุดเจริญเติบโต จะเปลี่ยนเป็นสีเขียวซีด และไม่สมประกอบโบรอน(Boron)– ใบอ่อนจะแห้งเกรียมที่ยอดใบและขอบใบทีนี้เราสามารถเดาได้แล้วว่าทำไมมูลไส้เดือนจึงดีอย่างยิ่งสำหรับใช้ในการเพาะปลูกพืช คำตอบก็คือ ในมูลไส้เดือนมีธาตุอาหารต่างๆตามที่กล่าวมาแล้วข้างต้นครบทุกตัว โดยจะมีมากบ้างน้อยบ้างไม่เท่ากัน และพืชเองก็ต้องการธาตุอาหารเหล่านี้ในปริมาณที่ไม่เท่ากันเช่นกัน ยกตัวอย่างธาตุโมลิบดินั่ม ซึ่งมีหน้าที่ในการเปลี่ยนสารประกอบไนเตรตให้เป็นกรดแอมมิโน (องค์ประกอบของโปรตีนพืช) ซึ่งพืชต้องการโมลิบดินั่มมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ถ้าให้มากเกินไปก็จะเป็นพิษต่อพืชเนื่องจากสารอาหารในมูลไส้เดือนจะขึ้นอยู่กับวิธีการเลี้ยงและการให้อาหารแก่ตัวไส้เดือน มูลไส้เดือนจากวิธีการเลี้ยงที่แตกต่างกันก็จะให้ธาตุอาหารที่แตกต่างกัน เพื่อเป็นข้อมูลคร่าวๆ ในมูลไส้เดือนจะประกอบด้วยสารอาหารและแร่ธาตุในสัดส่วนดังต่อไปนี้– อินทรีย์คาร์บอน 20.43-30.31%-ไนโตรเจน 1.80-2.05%– ฟอสฟอรัส 1.32-1.93%– โปแตสเซียม 1.28-1.50%– คาร์บอนต่อไนโตรเจน 14-15:1 %– แคลเซียม 3.0-4.5%– แมกนีเซียม 0.4-0.7%– โซเดียม 0.02-0.30%– กำมะถัน ตรวจพบจนถึง 0.40%– เหล็ก 0.3-0.7%– สังกะสี 0.028-0.036%– แมงกานีส ตรวจพบจนถึง 0.40%– ทองแดง 0.0027-0.0123%– โบรอน 0.0034-0.0075%– อลูมีเนียม ตรวจพบจนถึง 0.071%– โคบอล และ โมลิบดินั่มจากตัวเลขปริมาณธาตุอาหารในมูลไส้เดือนข้างต้น ถ้าเปรียบเทียบกับที่มีอยู่ในดินเพาะปลูกทั่วไป จะพบว่า มีเหล็กเพียงตัวเดียวที่ในมูลไส้เดือนจะมีน้อยกว่าในดินเพาะปลูกทั่วไป ส่วนอลูมีเนียมและแมกนีเซียม จะมีในปริมาณที่ใกล้เคียงกัน นอกนั้น ธาตุอาหารตัวอื่นๆในมูลไส้เดือนจะมีมากกว่าในดินเพาะปลูกทั่วไปมาก เช่น ไนเตรต ในมูลไส้เดือนจะมีมากกว่าดินเพาะปลูกทั่วไปถึง 9 เท่า การที่มีสารประกอบเกลือแร่ค่อนข้างมากในมูลไส้เดือนจึงทำให้มูลไส้เดือนมีค่าตัวนำไฟฟ้า สูงกว่าดินเพาะปลูกทั่วไป ถึงแม้ว่ามูลไส้เดือนจะไม่ทำให้ต้นพืชไหม้เหมือนปุ๋ยเคมี แต่ถ้าใช้มากๆในคราวเดียวก็จะทำให้พืชหยุดการเจริญเติบโตได้เช่นกันจากการศึกษาอัตราส่วนที่เหมาะสมของมูลไส้เดือนกับดินเพาะปลูก นักวิจัยได้ทดลองปลูกพืชด้วยสัดส่วนของมูลไส้เดือนกับดินเพาะปลูกในอัตราส่วนที่ต่างๆกัน แล้วพบว่าอัตราส่วนของมูลไส้เดือนต่อดินที่ทำให้ต้นพืชเจริญเติบโตดีที่สุดคือ ใช้มูลไส้เดือน 25% ผสมกับดิน 75% แต่ถึงอย่างไร แค่เติมมูลไส้เดือนลงไปในดินเพียง 10% ก็จะทำให้ต้นพืชเจริญเติบโตดีกว่าดินที่ไม่เติมอย่างเห็นได้ชัด แต่ถ้าเติมมูลไส้เดือนมากถึง 40% จะส่งผลต่อการเจริญเติบโตของต้นพืช และจะดูแย่กว่าดินที่ไม่เติมมูลไส้เดือนเสียอีกที่มาของข้อมูล : จากบทความเรื่อง Chemical side of worm casting ของเว็บไซต์ www.worldofworms.com

อ่านรายละเอียด → 104 ครั้ง

100

การเลี้ยงไส้เดือน

ไส้เดือนไทเกอร์

ไส้เดือน ไทเกอร์ (The Tiger worm, Manure worm, Compost worm)เป็นไส้เดือนดินสีแดงที่มีลำตัวกลม ขนาดเล็ก ลำตัวมีสีแดงสด เห็นปล้องแต่ละปล้องแบ่งอย่างชัดเจน สามารถแพร่ขยายพันธุ์ได้รวมเร็วและมีกลิ่นตัวที่รุนแรง มีลักษณะโดยทั่วไปดังนี้– ลำตัวมีขนาด 35-130 x 3-5 มิลลิเมตร– ลำตัวมีสีแดง ร่างระหว่างปล้องและบริเวณปลายหางมีสีเหลือง– มีอายุยืนยาว 4-5 ปี แต่มักจะอยู่ได้ 1-2 ปี เมื่อเลี้ยงในบ่อ– สืบพันธุ์โดยอาศัยเพศ– สร้างถุงไข่โดยเฉลี่ยประมาณ 150-198 ถุง/ตัว/ปี– สร้างไข่ได้ประมาณ 900 ฟอง/ตัว/ปี– ใช้เวลาในการฟักเป็นตัวประมาณ 32-40 วัน (ขึ้นอยู่กับฤดูกาล) โดยเฉลี่ยฟัก 3 ตัว/ถุงไข่– ใช้เวลาในการเติบโดเต็มวัย 3-6 เดือน (ขึ้นอยู่กับฤดูกาล)– อาศัยอยู่บริเวณผิวดิน กินเศษซากอินทรียวัตถุที่เน่าสลายและมีอนุภาคขนาดเล็กประเทศในแถบยุโรป อเมริกา และออสเตรเลีย นิยมนำไส้เดือนดินสายพันธุ์นี้ หรือ สายพันธุ์ที่ใกล้เคียงกันคือ สายพันธุ์ Eisenai Andrei (ไม่ขอกล่าวในที่นี้) มาใช้ในการกำจัดขยะอินทรีย์และกระบวนการผลิตปุ๋ยหมักมูลไส้เดือนดิน เป็นพันธุ์การค้าที่ได้รับความนิยมทั่วโลก มีหลายเหตุผลที่ทำให้ผู้ผลิตปุ๋ยหมักมูลไส้เดือนดินเลือกใช้สายพันธุ์นี้ คือ ไส้เดือนดินสายพันธุ์นี้มีอยู่ทั่วไปในบริเวณที่มีขยะอินทรีย์ โดยพวกมันจะขยายพันธุ์และเจริญเติบโตอยู่ในกองขยะอินทรีย์เหล่านั้น เป็นพันธุ์ที่มีความทนทานต่อช่วงอุณหภูมิกว้าง และสามารถดำรงชีวิตอยู่ในขยะอินทรีย์ที่มีความชื้นได้หลายระดับ โดยรวมแล้วเป็นไส้เดือนดินสายพันธุ์ที่มีความทนทานต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมได้ดีมาก ทำให้เลี้ยงง่าย

อ่านรายละเอียด → 100 ครั้ง

106

การเลี้ยงไส้เดือน

ไส้เดือน AF

ไส้เดือนสายพันธุ์ AF (African Night Crawler )ไส้เดือน AF เป็นที่นิยมสำหรับ การเลี้ยงไส้เดือนเพื่อผลิตปุ๋ย เนื่องจากนิสัยการที่ตัวไส้เดือนกินเก่ง และให้มูลไส้เดือนค่อนข้างดี อีกทั้งยังขยายพันธุ์เร็วและตัวค่อนข้างใหญ่ การคัดแยกจึงทำได้ง่ายกว่าสายพันธุ์อื่นลักษณะโดยทั่วไป– ลำตัวมีขนาด 130-250 x 5-8 มิลลิเมตร– ลำตัวมีสีน้ำตาลแดงปนเทา– สืบพันธุ์โดยอาศัยเพศ– จับคู่ผสมพันธุ์ใต้ดิน– สร้างถุงไข่ได้โดยเฉลี่ยประมาณ 162-188 ถุง/ตัว/ปี– ใช้เวลาในการฟักเป็นตัวประมาณ 13-27 วัน โดยเฉลี่ยฟัก 2 ตัว/ถุงไข่– ใช้เวลาในการเติบโตเต็มวัย 6-10 เดือน– อาศัยอยู่บริเวณผิวดิน กินเศษซากอินทรียวัตถุที่เน่าสลายเป็นอาหาร– มีอายุยืนยาว 4-5 ปีไส้เดือนดินสายพันธุ์นี้เป็นไส้เดือนดินสีแดงที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ เจริญเติบโตและแพร่พันธุ์ได้รวดเร็วมาก โดยทั่วไปรู้จักกันในชื่อของ แอฟริกัน ไนท์ ครอเลอร์ (African night crawler) สามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว มีการเลี้ยงไส้เดือนดินสายพันธุ์นี้กันอย่างกว้างขวาง ไส้เดือนดินสายพันธุ์นี้นอกจากนำมาใช้ในกระบวนการผลิตปุ๋ยหมักมูลไส้เดือนดินแล้วยังมีความเหมาะสมมากในการนำมาผลิตเป็นโปรตีนเสริมสำหรับใช้เลี้ยงสัตว์ เนื่องจากมีขนาดใหญ่และมีอัตราการแพร่พันธุ์ได้สูงมาก แต่มีข้อเสียตรงที่ไส้เดือนดินสายพันธุ์นี้ทนทานต่อช่วงอุณหภูมิที่ไม่เหมาะสมได้ต่ำ เลี้ยงยาก และเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ยากด้วย เนื่องจากไส้เดือนดินสายพันธุ์นี้มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อน ซึ่งจะชอบอุณหภูมิที่ค่อนข้างสูง โดยจะเจริญเติบโตได้ไม่ดีในอุณหภูมิที่ต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียส และจะตายในอุณหภูมิที่ต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียส การเลี้ยงไส้เดือนสายพันธุ์นี้ในประเทศเขตหนาวจะถูกจำกัดการเลี้ยงเฉพาะภายในโรงเรือนที่มีการควบคุมอุณหภูมิในช่วงฤดูหนาวเท่านั้นถึงจะเลี้ยงได้ดี สำหรับการเลี้ยงภายนอกโรงเรือน จะเหมาะสมเฉพาะกับพื้นที่เขตร้อน หรือ กึ่งร้อนเท่านั้น สำหรับในด้านการนำมาใช้จัดการขยะพบว่า ไส้เดือนสายพันธุ์นี้มีความสามารถในการย่อยสลายขยะในปริมาณมากได้อย่างรวดเร็ว

อ่านรายละเอียด → 106 ครั้ง

188

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

โรคลำไส้อักเสบในสุนัข

โรคลำไส้อักเสบในสุนัข (Canine Enteritis) เป็นภาวะที่พบได้บ่อย โดยเฉพาะในลูกสุนัขหรือสุนัขที่ยังไม่ได้รับวัคซีนครบถ้วน ซึ่งอาจมีความรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้หากไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกต้องและทันท่วงที สาเหตุของโรคลำไส้อักเสบในสุนัข เชื้อไวรัส: เช่น พาร์โวไวรัส (Canine Parvovirus) ซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่มีความรุนแรงและอัตราการเสียชีวิตสูง รวมถึงเชื้อโคโรนาไวรัส เชื้อแบคทีเรีย: เช่น Salmonella, E. coli, Clostridium perfringens ปรสิตในทางเดินอาหาร: พยาธิไส้เดือน พยาธิปากขอ หรือเชื้อโปรโตซัว เช่น ไกอาเดีย อาหารเป็นพิษหรือไม่สะอาด: กินสิ่งแปลกปลอม สิ่งปฏิกูล หรืออาหารบูดเน่า การแพ้อาหารหรือสารเคมี: สารพิษตกค้าง หรือการเปลี่ยนอาหารกะทันหัน อาการที่พบบ่อย อาเจียนบ่อยครั้ง ปฏิเสธอาหารและน้ำ ถ่ายเหลวเป็นน้ำ มีกลิ่นเหม็นคาวรุนแรงเฉพาะตัว หรือถ่ายปนลิ่มเลือด เบื่ออาหาร ซึม อ่อนเพลีย ไม่ร่าเริง มีไข้สูง หรือในระยะช็อกอุณหภูมิร่างกายจะลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ภาวะขาดน้ำรุนแรง เหงือกซีด ตาจมลึก ผิวหนังขาดความยืดหยุ่น ปวดเกร็งช่องท้อง ท้องอืดบวม ร้องเจ็บเมื่อสัมผัสบริเวณท้อง การวินิจฉัย การตรวจอุจจาระหาเชื้อ ปรสิต และไข่พยาธิ การตรวจชุดตรวจเร็วพาร์โวไวรัส (Parvo Test Kit) เพื่อความแม่นยำและรวดเร็ว การตรวจเลือดเพื่อดูค่าเม็ดเลือดขาว เกลือแร่ น้ำตาลในเลือด และการทำงานของตับไต การเอกซเรย์ (X-ray) หรืออัลตราซาวด์ช่องท้องเพื่อตรวจหาสิ่งแปลกปลอมและการอักเสบของลำไส้ การรักษา การรักษาประคับประคองตามอาการ: การให้สารน้ำและเกลือแร่ทางหลอดเลือดดำ (IV Fluids) เพื่อชดเชยการสูญเสียน้ำและป้องกันภาวะช็อก การให้ยาปฏิชีวนะ: ป้องกันและรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน ยาบรรเทาอาการ: ให้ยาแก้อาเจียน ยาเคลือบกระเพาะและลำไส้ ยาลดกรด การพักลำไส้: งดน้ำและอาหารทางปากชั่วคราวในช่วงที่ยังมีอาการอาเจียนรุนแรง การถ่ายพยาธิ: ให้ยาถ่ายพยาธิเมื่อสุนัขมีอาการคงที่และตรวจพบปรสิต การป้องกัน ฉีดวัคซีนป้องกันโรคตามโปรแกรมของสัตวแพทย์อย่างเคร่งครัด โดยเฉพาะวัคซีนรวมพาร์โวไวรัส หลีกเลี่ยงการพาลูกสุนัขไปในที่สาธารณะหรือพบปะสุนัขตัวอื่นก่อนได้รับวัคซีนครบถ้วน รักษาความสะอาดของคอก ที่อยู่อาศัย ชามอาหารและน้ำดื่มสม่ำเสมอด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ แยกสุนัขที่มีอาการป่วยออกจากตัวอื่นทันทีเพื่อป้องกันการแพร่ระบาด

อ่านรายละเอียด → 188 ครั้ง

168

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

การเพาะพันธุ์สุนัขไทยหลังอาน

วิธีการเพาะพันธุ์และผสมพันธุ์สุนัขไทยหลังอานสุนัขไทยหลังอานเป็นสุนัขประจำชาติที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การเพาะพันธุ์ให้ได้ลูกสุนัขที่มีคุณภาพ โครงสร้างดี อานสวย และจิตประสาทมั่นคง จำเป็นต้องอาศัยการสังเกตและความใส่ใจในทุกขั้นตอน 1. การสังเกตระยะการเป็นสัด (ฮีท) ของแม่สุนัข ควรสังเกตอาการของแม่สุนัขทุกวันในเวลาให้อาหาร เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยผสมพันธุ์จะสังเกตเห็นอวัยวะเพศเริ่มบวมโตขึ้น ให้คอยดูอย่างใกล้ชิดว่ามีเลือดซึมออกมาหรือหยด หรือแม่สุนัขเริ่มเลียทำความสะอาดอวัยวะเพศบ่อยผิดปกติ นั่นคือสัญญาณของระยะฮีท (Proestrus) โดยทั่วไปช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการผสมพันธุ์จะอยู่ในช่วงวันที่ 10 – 14 หลังจากเริ่มมีฮีท ที่ฟาร์มสุนัขไทยหลังอานมูลจันทร์ เมื่อสังเกตเห็นเลือดไหลซึม จะเริ่มนับวันที่ 5 เป็นช่วงระยะไข่เตรียมตก (เผื่อเวลาที่เลือดออกภายในแต่ยังไม่หยดออกมาภายนอก) แล้วนับต่อไปจนถึงวันที่ 10 – 14 ซึ่งเป็นช่วงที่ไข่ตกสมบูรณ์และแม่สุนัขพร้อมยอมรับการผสม ระหว่างช่วงนี้ต้องดูแลให้อยู่ในกรงหรือพื้นที่ปิดเพื่อป้องกันการผสมข้ามสายพันธุ์กับสุนัขตัวอื่น 2. วิธีการผสมพันธุ์ การผสมแบบธรรมชาติ: นำแม่พันธุ์ไปให้พ่อพันธุ์ขึ้นผสมตามธรรมชาติ ควรทำในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ ไม่ร้อน และมีผู้ควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิด การผสมเทียม (AI): เหมาะสำหรับกรณีพ่อพันธุ์หรือแม่พันธุ์ตัวใหญ่ต่างกัน หรือเพื่อความปลอดภัยและประสิทธิภาพ โดยจะทำการรีดน้ำเชื้อ ตรวจสอบความสมบูรณ์แข็งแรงของตัวอสุจิใต้กล้องจุลทรรศน์ แล้วจึงฉีดเข้าสู่ระบบสืบพันธุ์ของเพศเมีย 3. การดูแลแม่สุนัขช่วงตั้งท้อง หลังผสมพันธุ์ประมาณ 30 วัน หากแม่สุนัขตั้งท้อง จะเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจน เช่น กินอาหารเก่งขึ้น ท้องเริ่มขยาย และเต้านมเริ่มแบ่งเป็นเต้าอย่างเห็นได้ชัด ในระยะนี้ควรเสริมอาหารที่มีโปรตีนคุณภาพสูง เช่น ไข่ต้ม เนื้อสัตว์ไม่ติดมัน วิตามิน และแคลเซียมตามความเหมาะสม ระยะเวลาตั้งท้องของสุนัขไทยหลังอานจะอยู่ที่ประมาณ 58 – 63 วัน เมื่อใกล้ถึงกำหนดคลอด แม่สุนัขจะมีอาการหายใจถี่ หอบ กระวนกระวาย คุ้ยพื้นหรือกัดผ้าเพื่อทำรังคลอด ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าใกล้คลอดภายใน 12 – 24 ชั่วโมง 4. การเตรียมตัวและการช่วยทำคลอด ควรจัดเตรียมสถานที่คลอดให้สะอาด เงียบสงบ ปูผ้ารองที่นุ่มและซับน้ำได้ดี แยกออกจากคอกรวม เมื่อแม่สุนัขเริ่มคลอด ผู้เลี้ยงควรดูแลอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะสุนัขที่คลอดท้องแรก คอยช่วยฉีกถุงน้ำคร่ำ เช็ดตัวลูกสุนัขให้แห้งและกระตุ้นการหายใจ ตัดและผูกสายสะดือ ดูไม่ให้รกพันคอลูก และใช้ลูกยางแดงดูดน้ำคร่ำออกจากจมูกและปากของลูกสุนัข เพื่อให้ลูกสุนัขหายใจได้สะดวกและเข้าดูดนมแม่ได้เร็วที่สุด

อ่านรายละเอียด → 168 ครั้ง

148

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

ลักษณะสุนัขไทยหลังอาน

สุนัขไทยหลังอาน (Thai Ridgeback) จัดอยู่ในกลุ่มสุนัขล่าเนื้อ (Hound) เป็นสุนัขขนาดกลาง โครงสร้างกล้ามเนื้อสมบูรณ์ แข็งแรง สง่างาม มีความคล่องแคล่วว่องไวสูง และมีเอกลักษณ์ที่ขนแนวย้อนกลับบนแผ่นหลัง น้ำหนักและส่วนสูงมาตรฐาน น้ำหนักตัว: ประมาณ 23 – 34 กิโลกรัม ส่วนสูงที่ไหล่: เพศผู้: 56 – 61 เซนติเมตร (22 – 24 นิ้ว) เพศเมีย: 51 – 56 เซนติเมตร (20 – 22 นิ้ว) ลักษณะเส้นขน: สั้น เรียบ แนบชิดผิวหนัง แบ่งเป็นขนสั้นธรรมดา และขนสั้นกำมะหยี่ มาตรฐานสีขนที่ได้รับการยอมรับสากล (4 สีหลัก) สีน้ำตาลแดง หรือ สีแดง (Red): ตั้งแต่แดงสดไปจนถึงน้ำตาลแดงเข้ม มักมีหน้ากากดำ (Black mask) สีดำปลอด (Black): ดำสนิททั่วทั้งตัว เส้นขนเงางาม สีสวาด หรือ สีเทาเงิน (Blue): โทนสีเทาเงินไปจนถึงเทาเข้มอมฟ้า สีกลีบบัว หรือ สีฟางข้าว (Fawn): โทนสีครีมอ่อน สีทราย หรือสีกลีบบัว สัดส่วนที่สำคัญของร่างกาย สัดส่วนความยาวลำตัวต่อความสูงที่ไหล่: 11 : 10 (ลำตัวยาวกว่าความสูงเล็กน้อย) ความลึกของอกต่อความสูงที่ไหล่: 1 : 2 (อกลึกถึงระดับข้อศอก ซี่โครงขยายได้รูป) กะโหลกศีรษะ: แบนราบระหว่างใบหู เมื่อมองด้านข้างจะโค้งมนเล็กน้อย หน้าผาก: มีรอยย่นตามธรรมชาติเมื่อสุนัขตื่นตัว จุดหัก (Stop): มีมุมหักปานกลางเห็นได้ชัดเจน สันจมูกและกรวยปาก: จมูกสีดำ สันจมูกตรงยาว ปากรูปลิ่ม สั้นกว่าความยาวของกะโหลกเล็กน้อย ลิ้นและปาก: มีปานดำหรือปานน้ำเงินบนลิ้น ขากรรไกรแข็งแรง ฟันสบแบบกรรไกร (Scissor bite) ตา: ขนาดปานกลาง ทรงผลอัลมอนด์ สีน้ำตาลเข้ม แววตาฉลาดและตื่นตัว ใบหู: รูปสามเหลี่ยมตั้งชันมั่นคง เอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ไม่พับตก ลำคอและเส้นหลัง: คอแข็งแรง กล้ามเนื้อกระชับ เส้นหลังตรงขนานกับพื้น เอวหนาแข็งแรง ท้องเว้าขึ้นชัดเจน หาง: โคนหางใหญ่ เรียวลงจรดปลายหาง ยาวถึงข้อขาหลัง ยกโค้งขึ้นเหมือนรูปดาบ การเคลื่อนไหวและการก้าวย่าง การก้าวย่างมีความมั่นคง จังหวะสม่ำเสมอ ลำตัวไม่เอียงหรือโคลงเคลง เท้าก้าวตรงไปข้างหน้าขนานกัน ขาหน้าและขาหลังเคลื่อนไหวเป็นแนวเส้นตรงสมดุล มีกำลังขับเคลื่อนที่ดีเยี่ยม

อ่านรายละเอียด → 148 ครั้ง

217

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

ประวัติสุนัขไทยหลังอาน

สุนัขไทยหลังอาน (Thai Ridgeback Dog) เป็นสุนัขพันธุ์พื้นเมืองเก่าแก่ของประเทศไทย ได้รับการยกย่องให้เป็น "สุนัขประจำชาติไทย" มีต้นกำเนิดและวิวัฒนาการคู่กับวิถีชีวิตคนไทยมาอย่างยาวนานนับพันปี ถิ่นกำเนิดและวิถีชีวิตดั้งเดิม ถิ่นกำเนิดดั้งเดิมของสุนัขไทยหลังอานอยู่ในแถบภาคตะวันออกของประเทศไทย โดยเฉพาะในจังหวัดจันทบุรี ระยอง และตราด ในอดีตการคมนาคมระหว่างภาคตะวันออกกับภูมิภาคอื่นๆ ยังทุรกันดารและตัดขาดด้วยเทือกเขาและป่าทึบ ทำให้สุนัขพันธุ์นี้สามารถรักษาพันธุกรรมแท้ดั้งเดิมไว้ได้โดยไม่ถูกผสมข้ามสายพันธุ์ คนไทยแต่โบราณนิยมเลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้เพื่อทำหน้าที่เป็น "หมาพราน" ช่วยนำทาง ล่าสัตว์เล็กในป่า และติดตามเกวียนสินค้าเพื่อเฝ้าระวังภัยจากโจรผู้ร้ายหรือสัตว์ป่าดุร้าย ด้วยความจงรักภักดี หวงถิ่นฐาน และความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว หลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี ภาพเขียนสีก่อนประวัติศาสตร์: มีการค้นพบภาพเขียนสีบนผนังถ้ำในยุคหินใหม่ อายุราว 2,000 – 3,000 ปี ในเขตจังหวัดนครราชสีมา (เช่น เขาจันทน์งาม) และจังหวัดอุทัยธานี ปรากฏภาพสุนัขหูตั้ง หางดาบ ยืนเคียงข้างพรานธนูในการออกล่าสัตว์ บันทึกในสมุดข่อยโบราณ: ในสมุดข่อยโบราณอายุมากกว่า 300 ปี สมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีข้อความพรรณนาถึงสุนัขพันธุ์นี้ว่า: "สุนัขตัวมันใหญ่ มันสูงเกินสองศอก มีสีต่างๆ ไม่ซ้ำกัน มันมีขนที่หลังกลับ มันร้ายมันภักดีต่อผู้เลี้ยงมัน มันหากินขุดรูหาสัตว์เล็กๆ มันชอบตามผู้เลี้ยงไปป่าหากิน มันได้สัตว์ มันจะนำมาให้เจ้าของ ถึงต้นยางมีน้ำมัน มันมีกำลังกล้าหาญไม่กลัวใคร ธาตุสีทั้งหลาย รัชตะชาด มันมีโคนหาง มันมีหางเป็นดาบชาวป่า ถ้าผู้ใดมีไว้ในครอบครองจะได้รับความภักดีจากมัน" การศึกษาทางพันธุศาสตร์ระดับสากล: นักวิจัยและนักพันธุศาสตร์ระดับนานาชาติตั้งสมมติฐานว่า สุนัขที่มีลักษณะขนย้อนกลับ (Ridge) ถือกำเนิดขึ้นในเขตร้อนของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีบรรพบุรุษร่วมกับกลุ่มหมาป่าเอเชีย ก่อนจะมีการแพร่กระจายไปยังภูมิภาคอื่นๆ การจำแนกสายพันธุ์ในปัจจุบัน ในวงการอนุรักษ์และพัฒนาสายพันธุ์สุนัขไทยหลังอานปัจจุบัน นิยมแบ่งออกเป็น 2 แนวทางหลัก: สายประกวด (Show Line): เน้นโครงสร้างตามมาตรฐานสากล สัดส่วนสมดุล เส้นขนสั้นกำมะหยี่ อานสวยคมชัด และจิตประสาทนิ่งสง่าบนเวทีประกวด สายเอกลักษณ์หรือสายดั้งเดิม (Traditional/Working Line): มุ่งเน้นการรักษาคุณลักษณะสัญชาตญาณดั้งเดิม รูปร่างปราดเปรียว ว่องไว สัญชาตญาณระวังภัยยอดเยี่ยม เหมาะสำหรับการเฝ้าบ้านและดูแลไร่สวน

อ่านรายละเอียด → 217 ครั้ง

217

การเลี้ยงสุนัขไทยหลังอาน

อานของสุนัข

อาน (Ridge) คือเอกลักษณ์ที่โดดเด่นและสำคัญที่สุดของสุนัขไทยหลังอาน เกิดจากกลุ่มเส้นขนที่เจริญเติบโตในทิศทางย้อนกลับกับแนวขนปกติบนแนวสันหลัง ทอดตัวตั้งแต่บริเวณหลังหัวไหล่ยาวไปตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงบั้นท้าย ลักษณะสำคัญของอานที่ดีตามมาตรฐานสายพันธุ์ รูปแบบอานที่พบในสุนัขไทยหลังอาน (8 รูปแบบหลัก) ในวงการผู้เพาะพันธุ์และอนุรักษ์สุนัขไทยหลังอาน ได้จำแนกลักษณะรูปทรงของอานออกเป็น 8 รูปแบบยอดนิยม ได้แก่: อานลูกศร (Arrow Ridge): มีรูปทรงคล้ายหัวลูกศรชี้ขึ้นไปทางลำคอ ปลายเรียวลงมาทางสะโพก มีความคมชัดและเป็นที่นิยมอย่างมากอานแผ่น (Saddle Ridge): ขนย้อนกลับแผ่เป็นผืนกว้างคลุมช่วงกลางหลัง คล้ายอานม้า เป็นอานที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่อานไวโอลิน (Violin Ridge): ขอบอานเว้าคอดช่วงกลาง คล้ายรูปทรงของเครื่องดนตรีไวโอลิน มีความสวยงามอ่อนช้อยอานใบโพธิ์ (Bodhi Leaf Ridge): ส่วนบนแผ่กว้างคล้ายใบโพธิ์ และเรียวเล็กลงตรงปลายอานเข็ม (Needle Ridge): อานมีลักษณะเป็นเส้นตรงเรียวแคบ พาดผ่านแนวกระดูกสันหลังอานขนนก (Feather Ridge): ขนแนวย้อนมีการเรียงตัวคล้ายแฉกของขนนกอานพิณ (Harp Ridge): รูปทรงโค้งมนคล้ายคันพิณโบราณอานกระบอง: มีรูปทรงเฉพาะตัวตามการจัดรูปขนของแต่ละสายเลือด การถ่ายทอดทางพันธุกรรมของอาน ลักษณะการเกิดอานบนหลังสุนัขเกิดจากยีนเด่น (Autosomal Dominant) หากพ่อหรือแม่พันธุ์มียีนอานแท้ (Homozygous) ลูกสุนัขทุกตัวในครอกจะมีอาน แต่หากเป็นยีนทาง (Heterozygous) อาจมีลูกบางตัวในครอกที่ไม่มีอานได้ การคัดเลือกพ่อแม่พันธุ์ที่มีอานสมบูรณ์และสมมาตรจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้เพาะพันธุ์

อ่านรายละเอียด → 217 ครั้ง

218

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ ชัชเชค หรือ ซัสเชกซ์ (Light Sussex), (Susex)

ไก่ไข่พันธุ์ ชัชเชค ที่นิยมเรียกในไทย ส่วนใหญ่หมายถึง ไลท์ชัชเชค (Light Sussex) หรือ ซัสเซกซ์ (Sussex) ซึ่งเป็นไก่พันธุ์เก่าแก่จากประเทศอังกฤษ ไม่ใช่สายพันธุ์จากสาธารณรัฐเช็กตามชื่อที่คนไทยเรียกกันประวัติไก่พันธุ์ Sussex มีถิ่นกำเนิดในแคว้น Sussex ทางตอนใต้ของประเทศอังกฤษเป็นสายพันธุ์ที่มีมานานกว่าร้อยปี เดิมเลี้ยงเพื่อใช้ประโยชน์ทั้งเนื้อและไข่ต่อมามีการพัฒนาหลายสี โดยสีที่ได้รับความนิยมมากคือ Light Sussex ซึ่งมีลำตัวสีขาว คอและหางสีดำลักษณะเด่นขนสีขาว คอและหางดำเลี้ยงง่าย ทนสภาพอากาศได้ดีนิสัยเชื่อง เหมาะกับการเลี้ยงแบบปล่อยเป็นไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่ ตัวค่อนข้างใหญ่การให้ไข่เริ่มให้ไข่เมื่ออายุประมาณ 5-6 เดือนให้ไข่สีน้ำตาลอ่อนถึงครีมผลผลิตประมาณ 200-250 ฟองต่อปี หากได้รับอาหารและการดูแลที่เหมาะสมข้อดีไข่ดกพอสมควรฟักลูกเองได้เลี้ยงง่าย แข็งแรงสามารถเลี้ยงเป็นไก่สวยงามได้ด้วยสรุปวิธีเลี้ยงไก่ไลท์ชัชเชค (Light Sussex)ไลท์ชัชเชคเป็นไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่ เลี้ยงง่าย แข็งแรง และเหมาะกับการเลี้ยงแบบปล่อยหากินในสวน1. โรงเรือนพื้นแห้ง ไม่ชื้น และมีอากาศถ่ายเทดีป้องกันสุนัข งู และสัตว์รบกวนมีพื้นที่อย่างน้อย 0.3-0.5 ตารางเมตรต่อตัวจัดคอนนอนและรังไข่ให้เพียงพอ2. อาหารลูกไก่ 0-8 สัปดาห์ใช้อาหารลูกไก่โปรตีน 20-22%ให้น้ำสะอาดตลอดเวลาไก่รุ่น 8-20 สัปดาห์อาหารโปรตีน 16-18%เสริมผัก หญ้า และแมลงได้ไก่ไข่ 20 สัปดาห์ขึ้นไปอาหารไก่ไข่โปรตีน 16-18%เสริมแคลเซียมจากเปลือกหอยบดหรือหินปูน เพื่อให้เปลือกไข่แข็งแรง3. การดูแลสุขภาพทำวัคซีนตามโปรแกรม เช่น นิวคาสเซิล และฝีดาษไก่เปลี่ยนน้ำทุกวันทำความสะอาดโรงเรือนสม่ำเสมอแยกไก่ป่วยออกจากฝูงทันที4. การให้ไข่เริ่มไข่เมื่ออายุประมาณ 5-6 เดือนให้ไข่สีน้ำตาลอ่อนผลผลิตเฉลี่ย 200-250 ฟอง/ปี เมื่อได้รับอาหารและการดูแลที่เหมาะสม5. เทคนิคให้ไข่ดกให้อาหารตรงเวลาเปิดไฟเสริมช่วงกลางคืนให้ได้รับแสงรวมวันละ 14-16 ชั่วโมงลดความเครียดจากเสียงดังหรือการย้ายคอกบ่อยมีน้ำสะอาดตลอดเวลาข้อดีของไลท์ชัชเชคเลี้ยงง่าย ทนโรคไข่ดี ไข่ดกพอสมควรฟักลูกเองได้เนื้ออร่อย ตัวใหญ่เหมาะสำหรับเลี้ยงในสวนหรือฟาร์มขนาดเล็ก

อ่านรายละเอียด → 218 ครั้ง

206

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่ที่มีสีแปลก

🩵 ไข่สีฟ้า / สีฟ้าอมเขียว1. อเมราอูคานา (Ameraucana)ไข่สีฟ้าสดเป็นสายพันธุ์จากสหรัฐอเมริกานิสัยค่อนข้างเชื่องให้ไข่ประมาณ 180-250 ฟอง/ปี2. อาเราคานา (Araucana)ต้นกำเนิดจากชิลีไข่สีฟ้าหรือฟ้าอมเขียวมีลักษณะเด่นคือบางตัวไม่มีหางให้ไข่ 150-250 ฟอง/ปี3. อีสเตอร์เอ็กเกอร์ (Easter Egger)เป็นลูกผสมจากสายเลือด Araucana หรือ Ameraucanaไข่แต่ละตัวอาจออกสีฟ้าสีเขียวสีเขียวมะกอกสีชมพูอ่อนได้ชื่อว่า "ไก่อีสเตอร์" เพราะไข่มีหลายสี🫒 ไข่สีเขียวมะกอก (Olive Egg)4. (Olive Egger)ลูกผสมระหว่าง Ameraucana/Araucana × Maransให้ไข่สีเขียวมะกอกเข้มเป็นสายพันธุ์ยอดนิยมในฟาร์มไข่สี🍫 ไข่สีน้ำตาลเข้มมาก5. มารานส์ (Marans)ต้นกำเนิดจากฝรั่งเศสไข่สีน้ำตาลช็อกโกแลตเข้มบางฟองเข้มจนเกือบดำผลผลิตประมาณ 150-220 ฟอง/ปี🌸 ไข่สีชมพูอ่อน6. บาร์เนเวลเดอร์ (Barnevelder)ไข่อาจมีสีน้ำตาลอมชมพูบางสายเลือดให้สีไข่เข้มสวย7. Easter Egger บางสายเลือดสามารถให้ไข่สีชมพูหรือครีมอมชมพู🌈 สายพันธุ์สำหรับฟาร์มไข่สีรวมหากต้องการเก็บไข่หลายสีในเล้าเดียว แนะนำเลี้ยงรวม:White Leghorn → ไข่ขาวAmeraucana → ไข่ฟ้าOlive Egger → ไข่เขียวมะกอกMarans → ไข่ช็อกโกแลตRhode Island Red → ไข่น้ำตาลจะได้ "ตะกร้าไข่สายรุ้ง" แบบนี้🥚 ขาว 🥚 ฟ้า 🥚 เขียว 🥚 มะกอก 🥚 ช็อกโกแลต 🥚 น้ำตาลอ่อนสำหรับประเทศไทย ถ้าหาได้ง่ายและนิยมเลี้ยงมากที่สุดในกลุ่มไข่สีแปลก คือ Ameraucana, Easter Egger, Olive Egger และ Marans เพราะทนสภาพอากาศร้อนได้ค่อนข้างดี และมีราคาจำหน่ายไข่สูงกว่าไข่ทั่วไปครับ

อ่านรายละเอียด → 206 ครั้ง

222

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์อเมราอูคานา (Ameraucana)

ไก่พันธุ์อเมราอูคานา (Ameraucana) เป็นไก่ที่ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีต้นกำเนิดจากไก่พันธุ์อาเราคานา (Araucana) ของประเทศชิลี ซึ่งมีจุดเด่นคือการให้ไข่สีฟ้า นักพัฒนาสายพันธุ์ชาวอเมริกันได้คัดเลือกและปรับปรุงพันธุ์จนได้ไก่ที่มีลักษณะมาตรฐาน แข็งแรง และให้ไข่สีฟ้าอย่างสม่ำเสมอสมาคมสัตว์ปีกแห่งสหรัฐอเมริกา (American Poultry Association) ได้รับรองไก่พันธุ์อเมราอูคานาเป็นสายพันธุ์มาตรฐานในปี ค.ศ. 1984 ปัจจุบันเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ไก่ไข่สีที่ได้รับความนิยมทั่วโลกลักษณะประจำพันธุ์รูปร่าง ขนาดปานกลาง ลำตัวกว้าง แข็งแรง หลังค่อนข้างตรง อกกว้าง ศีรษะ หงอนแบบถั่ว (Pea Comb)มีเคราและจอนขนรอบใบหน้า (Muffs & Beard) ตาสีแดงอมน้ำตาลสีขนมีหลายสี เช่นสีดำ (Black)สีน้ำเงิน (Blue)สีขาว (White)สีบัฟ (Buff)สีเงิน (Silver)สีข้าวสาลี (Wheaten)สีน้ำตาลแดง (Brown Red)น้ำหนักตัวผู้ 3.0-3.5 กิโลกรัมตัวเมีย 2.2-2.7 กิโลกรัมลักษณะเด่น✅ ให้ไข่สีฟ้าธรรมชาติ✅ สีไข่อยู่ทั้งเปลือก ไม่ใช่แค่เคลือบผิว✅ ทนร้อนและทนหนาวได้ดี✅ นิสัยเชื่อง เลี้ยงง่าย✅ หงอนเล็ก จึงทนสภาพอากาศหนาวได้ดีกว่าไก่หงอนใหญ่✅ สามารถปล่อยหากินแบบอิสระได้ดีการให้ผลผลิตไข่เริ่มไข่เมื่ออายุประมาณ 5-6 เดือน ให้ไข่เฉลี่ย 180-250 ฟองต่อปี ไข่น้ำหนักประมาณ 55-65 กรัม เปลือกไข่สีฟ้าหรือฟ้าอมเขียวอ่อนให้ไข่ได้ต่อเนื่องหลายปีวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนอากาศถ่ายเทดี พื้นแห้งและสะอาด มีพื้นที่อย่างน้อย 3-4 ตัว/ตารางเมตร มีรังไข่ 1 รังต่อแม่ไก่ 4-5 ตัว2. อาหารระยะลูกไก่ (0-8 สัปดาห์) โปรตีน 20-22% ให้น้ำสะอาดตลอดเวลาระยะไก่รุ่น (8-18 สัปดาห์) โปรตีน 16-18% เสริมวิตามินและแร่ธาตุระยะไก่ไข่ โปรตีน 16-18% แคลเซียม 3.5-4% เสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูนบด3. การจัดการแสงต้องการแสงวันละ 14-16 ชั่วโมง หากแสงธรรมชาติไม่เพียงพอ ควรเสริมแสงไฟ4. การดูแลสุขภาพควรฉีดวัคซีนตามโปรแกรม เช่นนิวคาสเซิล (ND)กัมโบโร (IBD)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่และควรถ่ายพยาธิทุก 4-6 เดือน5. การเลี้ยงแบบปล่อยอเมราอูคานาเป็นไก่ที่ชอบคุ้ยเขี่ยหาอาหาร จึงเหมาะกับการเลี้ยงแบบปล่อยในสวนหรือฟาร์มธรรมชาติอาหารเสริมที่หาเองได้ เช่นหญ้าอ่อน แมลง ไส้เดือน เมล็ดพืช ช่วยลดต้นทุนอาหารได้ดีข้อดีไข่สีฟ้าสวย มีมูลค่าสูงกว่าท้องตลาดทั่วไป อัตราการให้ไข่ดี เลี้ยงง่าย แข็งแรง เหมาะกับฟาร์มไข่สีและฟาร์มท่องเที่ยว สามารถขายลูกไก่และไข่ฟักได้ราคาดีข้อเสียราคาแม่พันธุ์และลูกไก่ค่อนข้างสูง ให้ไข่น้อยกว่าไก่เชิงการค้าสายพันธุ์เล็กฮอร์น พันธุ์แท้หาค่อนข้างยากในประเทศไทยสรุปอเมราอูคานาเป็นไก่ไข่สีฟ้ายอดนิยมของโลก จุดเด่นสำคัญคือให้ไข่สีฟ้าธรรมชาติสวยงาม นิสัยเชื่อง แข็งแรง และเลี้ยงง่าย เหมาะสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการผลิตไข่พรีเมียม หรือทำฟาร์มไข่สีหลากหลายร่วมกับ Marans (ไข่ช็อกโกแลต) และ Olive Egger (ไข่สีเขียวมะกอก) เพื่อเพิ่มมูลค่าและความน่าสนใจของผลผลิตครับ 🥚🩵🐔

อ่านรายละเอียด → 222 ครั้ง

221

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์อาเราคานา (Araucana)

ไก่พันธุ์อาเราคานา (Araucana) มีต้นกำเนิดจากประเทศชิลี ในทวีปอเมริกาใต้ โดยเชื่อว่าพัฒนามาจากไก่พื้นเมืองที่ชนเผ่า "มาปูเช" (Mapuche) เลี้ยงมานานหลายร้อยปีอาเราคานาเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากความสามารถในการให้ไข่เปลือกสีฟ้าตามธรรมชาติ ซึ่งแตกต่างจากไก่พันธุ์อื่นอย่างชัดเจน จนกลายเป็นต้นกำเนิดของไก่ไข่สีหลายสายพันธุ์ในปัจจุบัน เช่น Ameraucana และ Easter Eggerลักษณะประจำพันธุ์ รูปร่าง ลำตัวขนาดปานกลาง อกกว้าง แข็งแรง หลังค่อนข้างสั้น ขายาวปานกลางลักษณะเด่นเฉพาะพันธุ์1. ไม่มีหาง (Rumpless) อาเราคานาหลายสายพันธุ์จะไม่มีหางหรือมีกระดูกหางสั้นมาก ทำให้ดูแตกต่างจากไก่ทั่วไป2. พู่ขนข้างหู (Ear Tufts) มีพู่ขนยื่นออกมาบริเวณข้างใบหูเป็นเอกลักษณ์สำคัญของพันธุ์3. หงอนแบบถั่ว (Pea Comb) หงอนเตี้ย ทนร้อนและทนหนาวได้ดีสีขนพบหลายสี เช่นสีดำ (Black)สีขาว (White)สีน้ำเงิน (Blue)สีเงิน (Silver Duckwing)สีทอง (Golden Duckwing)ลายป่า (Wild Type)น้ำหนัก ตัวผู้ ประมาณ 2.5-3.0 กิโลกรัม ตัวเมีย ประมาณ 2.0-2.5 กิโลกรัมความสามารถในการให้ไข่ เริ่มให้ไข่เมื่ออายุ 5-7 เดือน ให้ไข่เฉลี่ย 180-250 ฟองต่อปี เปลือกไข่สีฟ้าหรือฟ้าอมเขียวน้ำหนักไข่ประมาณ 50-60 กรัม จุดเด่นของไก่พันธุ์อาเราคานา✅ ให้ไข่สีฟ้าธรรมชาติ✅ ไข่มีมูลค่าสูงกว่าไข่ทั่วไป✅ แข็งแรง ทนโรค✅ ชอบหากินเองในพื้นที่เปิด✅ เหมาะกับฟาร์มอินทรีย์และฟาร์มท่องเที่ยว✅ สามารถใช้เป็นพ่อแม่พันธุ์ผลิตไก่ไข่สีลูกผสมได้วิธีการเลี้ยง1. โรงเรือน อากาศถ่ายเทสะดวก หลังคากันแดดและฝน พื้นแห้ง ไม่อับชื้น มีพื้นที่อย่างน้อย 3-4 ตัวต่อตารางเมตรสำหรับการเลี้ยงแบบปล่อย ควรมีพื้นที่สนามหญ้าหรือสวนให้คุ้ยเขี่ยอาหาร2. อาหารระยะลูกไก่ (0-8 สัปดาห์) อาหารโปรตีน 20-22% มีน้ำสะอาดตลอดเวลาระยะไก่รุ่น (8-18 สัปดาห์) โปรตีน 16-18% เสริมวิตามินและแร่ธาตุระยะไก่ไข่ โปรตีน 16-18% แคลเซียม 3.5-4% เสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูนบด3. การจัดการแสงต้องการแสงประมาณ 14-16 ชั่วโมงต่อวัน หากเลี้ยงในช่วงวันที่มีแสงสั้น ควรเสริมแสงไฟ4. การดูแลสุขภาพควรทำวัคซีนตามโปรแกรม ได้แก่นิวคาสเซิล (ND)กัมโบโร (IBD)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่และควรถ่ายพยาธิทุก 4-6 เดือน5. การฟักไข่ข้อสังเกตสำคัญของอาเราคานาคือแม่ไก่บางตัวมีนิสัยกกไข่ได้ดีสามารถใช้ฟักธรรมชาติได้หากต้องการอัตราฟักสูง นิยมใช้ตู้ฟักไข่ข้อดีได้ไข่สีฟ้าสวยเป็นเอกลักษณ์ ราคาขายไข่สูงกว่าไข่ทั่วไป แข็งแรง เลี้ยงง่าย ประหยัดค่าอาหารเมื่อเลี้ยงแบบปล่อยเหมาะสำหรับทำฟาร์มไข่สีพรีเมียมข้อเสียการผสมพันธุ์ทำได้ยากกว่าไก่ทั่วไป โดยเฉพาะสายพันธุ์ไม่มีหาง พู่ขนข้างหูเป็นยีนที่อาจส่งผลต่ออัตราการฟักในบางสายพันธุ์ พันธุ์แท้ค่อนข้างหายากและมีราคาสูงสรุปไก่อาเราคานาเป็นไก่ไข่สีฟ้าต้นกำเนิดจากประเทศชิลี มีเอกลักษณ์คือไม่มีหางและมีพู่ขนข้างหู ให้ไข่สีฟ้าธรรมชาติประมาณ 180-250 ฟองต่อปี แข็งแรง ชอบหากินเอง เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการเลี้ยงไก่ไข่สีพรีเมียม หรือใช้เป็นพ่อแม่พันธุ์ผลิตไข่สีฟ้าและไข่สีเขียวที่มีมูลค่าสูงในตลาดครับ 🥚💙🐔

อ่านรายละเอียด → 221 ครั้ง

211

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่พันธุ์อีสเตอร์เอ็กเกอร์ (Easter Egger)

ไก่พันธุ์อีสเตอร์เอ็กเกอร์ (Easter Egger) ไม่ใช่สายพันธุ์แท้ แต่เป็นไก่ลูกผสมที่พัฒนามาจากไก่สายเลือด Araucana หรือ Ameraucana ร่วมกับไก่สายพันธุ์อื่น เพื่อคงคุณสมบัติการให้ไข่สีฟ้าหรือสีเขียว และเพิ่มความแข็งแรงในการเลี้ยงชื่อ "Easter Egger" มาจากคำว่า Easter (เทศกาลอีสเตอร์) เนื่องจากไก่ชนิดนี้สามารถให้ไข่หลากหลายสีคล้ายไข่อีสเตอร์ที่มีสีสันสวยงาม ปัจจุบันเป็นไก่ไข่สีที่ได้รับความนิยมมากในฟาร์มขนาดเล็ก ฟาร์มอินทรีย์ และผู้เลี้ยงรายย่อยทั่วโลกลักษณะประจำพันธุ์เนื่องจากเป็นไก่ลูกผสม ลักษณะภายนอกจึงมีความหลากหลายมากกว่าสายพันธุ์แท้รูปร่าง ขนาดกลาง ลำตัวแข็งแรง โตไว ปรับตัวกับสภาพแวดล้อมได้ดี หงอน ส่วนใหญ่เป็นหงอนถั่ว (Pea Comb)บางตัวอาจเป็นหงอนเดี่ยว ใบหน้าหลายตัวมีเคราและจอนขน (Muffs & Beard)คล้าย Ameraucanaสีขนมีได้แทบทุกสี เช่นขาวดำน้ำตาลเทาน้ำเงินลายขาวดำลายป่าสีผสมหลากหลายน้ำหนักตัวผู้ 2.7-3.5 กิโลกรัมตัวเมีย 2.0-3.0 กิโลกรัมจุดเด่นของสายพันธุ์✅ ให้ไข่สีสวยหลากหลาย✅ แข็งแรงและทนโรค✅ เลี้ยงง่าย✅ นิสัยเชื่อง✅ เหมาะกับการเลี้ยงแบบปล่อย✅ ทนต่อสภาพอากาศร้อนได้ดี✅ เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นเลี้ยงไก่ไข่สีสีของไข่ไก่แต่ละตัวจะให้สีไข่ค่อนข้างคงที่ตลอดชีวิต แต่สีจะแตกต่างกันในแต่ละตัวสามารถพบได้ เช่น🥚 สีฟ้า🥚 สีฟ้าอมเขียว🥚 สีเขียว🥚 สีเขียวมะกอก🥚 สีครีม🥚 สีชมพูอ่อนบางฟาร์มจึงนิยมเลี้ยงหลายตัวเพื่อให้ได้ "ตะกร้าไข่สายรุ้ง"การให้ผลผลิตไข่เริ่มไข่เมื่ออายุประมาณ 5-6 เดือน ให้ไข่เฉลี่ย 180-280 ฟองต่อปี น้ำหนักไข่เฉลี่ย 55-65 กรัม ให้ไข่ต่อเนื่องได้ดีวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนหลังคาป้องกันแดดและฝน อากาศถ่ายเทดี พื้นแห้งและสะอาด พื้นที่อย่างน้อย 3-4 ตัวต่อตารางเมตร หากเลี้ยงแบบปล่อยควรมีลานหรือสนามหญ้าให้คุ้ยเขี่ยอาหาร2. การให้อาหารระยะลูกไก่ (0-8 สัปดาห์) โปรตีน 20-22% น้ำสะอาดตลอดเวลาระยะไก่รุ่น (8-18 สัปดาห์) โปรตีน 16-18% เสริมวิตามินและแร่ธาตุระยะไก่ไข่ โปรตีน 16-18% แคลเซียม 3.5-4% ควรเสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูนบด3. การจัดการแสง ต้องการแสง 14-16 ชั่วโมงต่อวัน เสริมไฟในช่วงฤดูที่แสงธรรมชาติน้อย4. การดูแลสุขภาพวัคซีนที่สำคัญ ได้แก่นิวคาสเซิล (ND)กัมโบโร (IBD)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่ควรถ่ายพยาธิทุก 4-6 เดือน และรักษาความสะอาดโรงเรือนอยู่เสมอ5. การเลี้ยงแบบปล่อยEaster Egger เป็นไก่ที่ชอบหากินเองและเคลื่อนไหวตลอดวัน สามารถหาอาหารเสริมจากธรรมชาติได้ เช่นหญ้าอ่อนแมลงไส้เดือนเมล็ดหญ้าพืชผักต่าง ๆช่วยลดต้นทุนอาหารได้พอสมควรข้อดีไข่สีสวยและมีความหลากหลายราคาขายไข่สูงกว่าไข่ทั่วไปแข็งแรง ทนโรคเลี้ยงง่าย เหมาะกับมือใหม่ลูกไก่มีสีสันสวยงามหลากหลายเหมาะกับฟาร์มท่องเที่ยวและฟาร์มอินทรีย์ข้อเสียไม่ใช่สายพันธุ์แท้ ลักษณะลูกหลานไม่คงที่ไม่สามารถกำหนดสีไข่ของลูกไก่ได้แน่นอนผลผลิตไข่อาจไม่สม่ำเสมอเท่าสายพันธุ์เชิงการค้าสรุปไก่ไข่พันธุ์อีสเตอร์เอ็กเกอร์ (Easter Egger) เป็นไก่ลูกผสมยอดนิยมที่โดดเด่นเรื่องการให้ไข่หลากสี ทั้งสีฟ้า สีเขียว สีมะกอก และสีชมพูอ่อน เลี้ยงง่าย แข็งแรง ทนโรค และเหมาะกับสภาพอากาศของประเทศไทย เหมาะสำหรับเกษตรกรและผู้เลี้ยงที่ต้องการผลิตไข่สีพรีเมียมเพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับฟาร์ม โดยเฉพาะเมื่อเลี้ยงร่วมกับ Ameraucana, Araucana และ Marans จะได้ตะกร้าไข่หลากสีที่สวยงามและเป็นที่ต้องการของตลาดครับ 🥚🌈🐔

อ่านรายละเอียด → 211 ครั้ง

188

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่โอลีฟเอ็กเกอร์ (Olive Egger)

ไก่โอลีฟเอ็กเกอร์ (Olive Egger) ไม่ใช่สายพันธุ์แท้ แต่เป็นไก่ลูกผสมที่พัฒนาขึ้นเพื่อผลิตไข่สีเขียวมะกอก (Olive Green Egg) โดยทั่วไปเกิดจากการผสมระหว่าง Ameraucana หรือ Araucana (ให้ยีนไข่สีฟ้า) Marans (ให้ไข่สีน้ำตาลเข้มช็อกโกแลต)เมื่อยีนไข่สีฟ้ารวมกับสีน้ำตาลเข้ม จะได้ไข่สีเขียวมะกอกที่เป็นเอกลักษณ์ จึงได้รับความนิยมอย่างมากในฟาร์มไข่สีพรีเมียมทั่วโลกปัจจุบันมีการพัฒนาสายเลือดต่าง ๆ มากมาย ทำให้ได้สีไข่ตั้งแต่เขียวอ่อน เขียวมอส ไปจนถึงเขียวมะกอกเข้มลักษณะประจำพันธุ์เนื่องจากเป็นไก่ลูกผสม ลักษณะภายนอกจึงแตกต่างกันตามสายเลือดพ่อแม่พันธุ์รูปร่าง ขนาดกลางถึงใหญ่ ลำตัวแข็งแรง อกกว้างโตเร็ว หงอนหงอนถั่ว (Pea Comb)หงอนเดี่ยว (Single Comb)ขึ้นอยู่กับสายเลือดสีขน พบได้หลายสี เช่นดำน้ำเงินน้ำตาลขาวลายคักคู (Cuckoo)ดำทองแดง (Black Copper)สีผสมต่าง ๆน้ำหนัก ตัวผู้ 3.0-4.0 กิโลกรัมตัวเมีย 2.5-3.5 กิโลกรัมจุดเด่นของสายพันธุ์✅ ให้ไข่สีเขียวมะกอกสวยงาม✅ ไข่มีมูลค่าสูงกว่าปกติ✅ แข็งแรง เลี้ยงง่าย✅ ทนต่อสภาพอากาศหลากหลาย✅ มีสีขนสวยงามหลากหลาย✅ เหมาะกับการทำฟาร์มไข่สีพรีเมียมสีไข่จุดเด่นที่สุดของโอลีฟเอ็กเกอร์คือสีไข่สามารถพบได้ตั้งแต่🥚 เขียวอ่อน🥚 เขียวหยก🥚 เขียวมอส🥚 เขียวมะกอก🥚 เขียวมะกอกเข้มสีไข่ขึ้นอยู่กับคุณภาพสายพันธุ์พ่อแม่ ความเข้มของไข่จาก Marans อายุของแม่ไก่ โดยทั่วไปแม่ไก่สาวมักให้สีเข้มกว่าแม่ไก่อายุมากการให้ผลผลิตไข่เริ่มไข่เมื่ออายุ 5-6 เดือนให้ไข่เฉลี่ย 180-280 ฟองต่อปีน้ำหนักไข่ 55-70 กรัมไข่ขนาดค่อนข้างใหญ่วิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนอากาศถ่ายเทดีหลังคากันแดดและฝนพื้นแห้งและสะอาดพื้นที่อย่างน้อย 3-4 ตัวต่อตารางเมตรหากมีพื้นที่ปล่อยเดินเล่น จะช่วยให้ไก่มีสุขภาพแข็งแรงและลดต้นทุนอาหาร2. อาหารลูกไก่ (0-8 สัปดาห์) โปรตีน 20-22% มีน้ำสะอาดตลอดเวลาไก่รุ่น (8-18 สัปดาห์)โปรตีน 16-18% เสริมวิตามินไก่ไข่โปรตีน 16-18%แคลเซียม 3.5-4% เสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูนบด3. การจัดการแสงต้องการแสง 14-16 ชั่วโมงต่อวัน ช่วงให้ไข่ควรมีแสงเพียงพอเพื่อรักษาระดับการผลิตไข่4. การดูแลสุขภาพโปรแกรมวัคซีนหลักนิวคาสเซิล (ND)กัมโบโร (IBD)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่รวมทั้งควรถ่ายพยาธิทุก 4-6 เดือน5. การเลี้ยงแบบปล่อยโอลีฟเอ็กเกอร์เป็นไก่ที่หากินเก่ง อาหารธรรมชาติที่หากินเองได้ เช่นหญ้าอ่อนแมลงไส้เดือนผักและวัชพืชช่วยลดต้นทุนการเลี้ยงได้ดีข้อดีไข่สีเขียวมะกอกมีความโดดเด่นและขายได้ราคาดีแข็งแรง เลี้ยงง่ายเหมาะกับสภาพอากาศของประเทศไทยให้ไข่ขนาดใหญ่เหมาะกับการสร้างแบรนด์ไข่สีพรีเมียมข้อเสียไม่ใช่สายพันธุ์แท้ สีไข่ของลูกหลานอาจไม่คงที่คุณภาพสีไข่ขึ้นอยู่กับสายเลือดพ่อแม่พันธุ์มากราคาพ่อแม่พันธุ์ค่อนข้างสูงการคัดเลือกสายพันธุ์เพื่อให้ได้สีไข่เข้มต้องใช้เวลาสรุปไก่โอลีฟเอ็กเกอร์ (Olive Egger) เป็นไก่ลูกผสมที่ได้รับความนิยมอย่างมากในกลุ่มผู้เลี้ยงไก่ไข่สี เพราะสามารถให้ไข่สีเขียวมะกอกที่สวยงามและมีมูลค่าสูง โดยเกิดจากการผสมระหว่างไก่ไข่สีฟ้า เช่น Ameraucana หรือ Araucana กับไก่ Marans ที่ให้ไข่สีน้ำตาลเข้ม เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการผลิตไข่พรีเมียม เลี้ยงง่าย แข็งแรง และสามารถเลี้ยงร่วมกับ Ameraucana, Easter Egger และ Marans เพื่อสร้าง "ตะกร้าไข่สายรุ้ง" ที่มีทั้งไข่สีฟ้า เขียว มะกอก ช็อกโกแลต และน้ำตาลในฟาร์มเดียวกันได้อย่างน่าสนใจ 🥚🫒🐔🌈

อ่านรายละเอียด → 188 ครั้ง

224

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์มารานส์ (Marans)

ไก่พันธุ์มารานส์ (Marans) มีต้นกำเนิดจากเมืองมาร็องส์ (Marans) ทางตะวันตกของประเทศฝรั่งเศส ในช่วงศตวรรษที่ 19 โดยเกิดจากการผสมระหว่างไก่พื้นเมืองกับไก่จากหลายประเทศที่เดินทางเข้ามาทางเรือในบริเวณชายฝั่งมารานส์ได้รับความนิยมอย่างมากจากการให้ไข่สีน้ำตาลเข้มคล้ายช็อกโกแลต ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่ให้ไข่สีเข้มที่สุดในโลกลักษณะประจำพันธุ์รูปร่างลำตัวใหญ่ แข็งแรงอกกว้างหลังยาวปานกลางโครงสร้างแน่นเป็นไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่ (Dual Purpose)ลักษณะเด่นขนตามขาด้านนอกเล็กน้อย (โดยเฉพาะสายพันธุ์ฝรั่งเศส) หงอนเดี่ยวสีแดงสด ตาสีส้มแดง ผิวหนังสีขาวสีขนยอดนิยมBlack Copper Maransดำเงาขนคอและบ่าทองแดงเป็นสายพันธุ์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดBlue Copper Maransสีเทาอมฟ้าคอทองแดงCuckoo MaransลายขาวสลับดำWheaten Maransสีน้ำตาลทองอ่อนWhite Maransสีขาวล้วนน้ำหนักตัวผู้ 3.5-4.0 กิโลกรัมตัวเมีย 2.5-3.5 กิโลกรัมจุดเด่นของสายพันธุ์✅ ให้ไข่สีน้ำตาลช็อกโกแลตเข้ม✅ ไข่มีมูลค่าสูงในตลาด✅ เลี้ยงได้ทั้งเพื่อไข่และเนื้อ✅ แข็งแรง ทนทาน✅ นิสัยสงบ เชื่อง✅ ปรับตัวได้ดีกับการเลี้ยงแบบปล่อยลักษณะไข่จุดเด่นที่สุดของมารานส์คือสีไข่ระดับสีสามารถมีได้ตั้งแต่🥚 น้ำตาลอ่อน🥚 น้ำตาลแดง🥚 น้ำตาลเข้ม🥚 ช็อกโกแลตเข้ม🥚 ช็อกโกแลตเข้มมากสีไข่จะเข้มที่สุดในช่วงต้นฤดูการไข่ และอาจจางลงเล็กน้อยเมื่อแม่ไก่อายุมากขึ้นการให้ผลผลิตไข่เริ่มไข่เมื่ออายุ 22-28 สัปดาห์ให้ไข่ประมาณ 150-220 ฟองต่อปีน้ำหนักไข่เฉลี่ย 60-75 กรัมไข่มีขนาดค่อนข้างใหญ่เปลือกแข็งแรงกว่าสายพันธุ์ทั่วไปวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนโปร่ง อากาศถ่ายเทสะดวก มีพื้นที่ 3-4 ตัวต่อตารางเมตร พื้นแห้ง ไม่ชื้น มีรังไข่สะอาด เนื่องจากเป็นไก่ขนาดใหญ่ ควรจัดคอนนอนให้แข็งแรงกว่าปกติ2. การให้อาหารระยะลูกไก่ (0-8 สัปดาห์)อาหารโปรตีน 20-22% น้ำสะอาดตลอดเวลาระยะไก่รุ่น (8-18 สัปดาห์)โปรตีน 16-18% เสริมวิตามินและแร่ธาตุระยะไก่ไข่โปรตีน 16-18%แคลเซียม 3.5-4% เสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูนบด3. การเลี้ยงแบบปล่อยมารานส์เป็นไก่ที่ชอบคุ้ยเขี่ยอาหารสามารถหาอาหารเสริมเองได้ เช่นหญ้าอ่อนแมลงไส้เดือนเมล็ดพืชช่วยลดต้นทุนอาหารและเพิ่มคุณภาพไข่4. การจัดการแสงต้องการแสง 14-16 ชั่วโมงต่อวันเสริมไฟในช่วงวันที่แสงธรรมชาติน้อย5. การดูแลสุขภาพวัคซีนสำคัญ ได้แก่นิวคาสเซิล (ND)กัมโบโร (IBD)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่ควรถ่ายพยาธิทุก 4-6 เดือน และรักษาความสะอาดโรงเรือนอย่างสม่ำเสมอข้อดีไข่สีช็อกโกแลตสวยโดดเด่นราคาขายไข่สูงกว่าไข่ทั่วไปไข่เปลือกหนา แข็งแรงเลี้ยงง่าย นิสัยสงบใช้เลี้ยงทั้งเพื่อไข่และเนื้อได้ข้อเสียให้ไข่น้อยกว่าไก่ไข่เชิงการค้า เช่น เล็กฮอร์นสีไข่อาจอ่อนลงเมื่ออายุมากขึ้นพันธุ์แท้มีราคาค่อนข้างสูงต้องคัดเลือกสายพันธุ์เพื่อรักษาความเข้มของสีไข่สรุปไก่มารานส์ (Marans) เป็นไก่ไข่ชื่อดังจากประเทศฝรั่งเศส โดดเด่นด้วยไข่สีน้ำตาลเข้มคล้ายช็อกโกแลต ให้ผลผลิตประมาณ 150-220 ฟองต่อปี มีนิสัยสงบ แข็งแรง และเลี้ยงง่าย เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการผลิตไข่พรีเมียมมูลค่าสูง โดยนิยมเลี้ยงร่วมกับ Ameraucana (ไข่ฟ้า), Araucana (ไข่ฟ้า), Easter Egger (ไข่หลากสี) และ Olive Egger (ไข่เขียวมะกอก) เพื่อสร้างฟาร์มไข่สีหลากหลายที่มีความโดดเด่นในตลาดครับ 🥚🍫🐔🌈

อ่านรายละเอียด → 224 ครั้ง

205

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่พันธุ์บาร์เนเวลเดอร์ (Barnevelder)

ไก่พันธุ์บาร์เนเวลเดอร์ (Barnevelder) มีต้นกำเนิดจากเมืองบาร์เนเวลด์ (Barneveld) ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เดิมเกษตรกรชาวดัตช์ต้องการพัฒนาไก่ที่สามารถให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งเป็นที่ต้องการของตลาดในขณะนั้น จึงมีการผสมไก่พื้นเมืองกับไก่หลายสายพันธุ์ เช่น ลังชาน (Langshan), โคชิน (Cochin) และบราห์มา (Brahma) จนได้เป็นไก่บาร์เนเวลเดอร์ในปัจจุบันไก่พันธุ์นี้ได้รับความนิยมทั่วโลกจากลวดลายขนที่สวยงาม และการให้ไข่สีน้ำตาลเข้มลักษณะประจำพันธุ์รูปร่าง ขนาดกลางถึงใหญ่ ลำตัวกว้าง ลึก และแข็งแรง อกกว้าง หลังค่อนข้างสั้น ขาแข็งแรง สีเหลืองหรือสีเข้ม หงอนเดี่ยว (Single Comb)สีแดงสด ติ่งหูสีแดงสีขนยอดนิยมDouble-Laced Blackลักษณะเด่นที่สุดของสายพันธุ์ขนสีน้ำตาลแดงแต่ละเส้นมีขอบสีดำสองชั้นดูสวยงามคล้ายเกล็ดปลาสีอื่น ๆBlue Double-LacedBlackWhiteSilver Double-Lacedแต่สี Double-Laced Black ได้รับความนิยมมากที่สุดน้ำหนัก ตัวผู้ 3.0-3.5 กิโลกรัมตัวเมีย 2.5-3.0 กิโลกรัมจุดเด่นของสายพันธุ์✅ ขนสวยงามโดดเด่น✅ ให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลเข้ม✅ เลี้ยงง่าย✅ นิสัยสุภาพและสงบ✅ ทนต่อสภาพอากาศหลากหลาย✅ เหมาะทั้งเลี้ยงเป็นไก่ไข่และไก่สวยงาม✅ เหมาะสำหรับฟาร์มท่องเที่ยวและฟาร์มอินทรีย์การให้ผลผลิตไข่เริ่มให้ไข่เมื่ออายุประมาณ 24-28 สัปดาห์ให้ไข่เฉลี่ย 180-220 ฟองต่อปีน้ำหนักไข่ประมาณ 55-70 กรัมเปลือกไข่สีน้ำตาลเข้มถึงน้ำตาลแดงแม้สีไข่จะไม่เข้มเท่า Marans แต่เข้มกว่าไก่ไข่ทั่วไปนิสัยเชื่อง ไม่ดุ อยู่รวมฝูงได้ดี เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นเลี้ยงไก่ หาอาหารเองเก่งเมื่อเลี้ยงแบบปล่อยวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนอากาศถ่ายเทดีมีหลังคากันแดดและฝนพื้นแห้งสะอาดพื้นที่ประมาณ 3-4 ตัวต่อตารางเมตร ควรมีรังไข่ 1 รังต่อแม่ไก่ 4-5 ตัว2. การให้อาหารลูกไก่ (0-8 สัปดาห์)อาหารโปรตีน 20-22% น้ำสะอาดตลอดเวลาไก่รุ่น (8-18 สัปดาห์)โปรตีน 16-18% เสริมวิตามินและแร่ธาตุไก่ไข่โปรตีน 16-18%แคลเซียม 3.5-4% เสริมเปลือกหอยบดหรือหินปูนบด3. การเลี้ยงแบบปล่อยบาร์เนเวลเดอร์สามารถเลี้ยงปล่อยได้ดีอาหารที่สามารถหาเองได้ เช่นแมลงไส้เดือนเมล็ดหญ้าพืชอ่อนช่วยลดต้นทุนอาหารและเพิ่มคุณภาพไข่4. การจัดการแสงต้องการแสงวันละ 14-16 ชั่วโมง หากแสงธรรมชาติไม่เพียงพอ ควรเสริมไฟในโรงเรือน5. การดูแลสุขภาพวัคซีนที่ควรได้รับนิวคาสเซิล (ND)กัมโบโร (IBD)หลอดลมอักเสบติดต่อ (IB)ฝีดาษไก่รวมทั้งถ่ายพยาธิทุก 4-6 เดือน และดูแลความสะอาดโรงเรือนเป็นประจำข้อดีลายขนสวยงามมากไข่น้ำตาลเข้ม ขายได้ราคาดีเลี้ยงง่าย แข็งแรงนิสัยเชื่องเหมาะทั้งเลี้ยงเป็นสัตว์สวยงามและไก่ไข่ทนต่อสภาพอากาศร้อนได้ค่อนข้างดีข้อเสียให้ไข่น้อยกว่าไก่ไข่เชิงการค้าใช้เวลานานกว่าในการเริ่มให้ไข่พันธุ์แท้มีราคาค่อนข้างสูงสีไข่ไม่เข้มเท่า Maransสรุปไก่พันธุ์บาร์เนเวลเดอร์ (Barnevelder) เป็นไก่ไข่จากประเทศเนเธอร์แลนด์ มีชื่อเสียงด้านลวดลายขนแบบ Double-Laced ที่สวยงามเป็นเอกลักษณ์ และให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลเข้มประมาณ 180-220 ฟองต่อปี นิสัยสุภาพ แข็งแรง และเลี้ยงง่าย เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการทั้งความสวยงามและผลผลิตไข่ในฟาร์มเดียวกัน🥚 สีไข่เด่น: น้ำตาลแดงเข้ม 🐔 น้ำหนักแม่ไก่: 2.5-3.0 กก. 📈 ผลผลิตไข่: 180-220 ฟอง/ปี 🌿 เหมาะกับ: ฟาร์มอินทรีย์ ฟาร์มท่องเที่ยว และผู้เลี้ยงที่ชอบไก่สวยงามให้ไข่ได้ดีครับ।

อ่านรายละเอียด → 205 ครั้ง

161

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ โรดไอแลนด์เรด Rhode Island Red

Rhode Island Red (โรดไอแลนด์เรด)โรดไอแลนด์เรดเป็นไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่ที่แข็งแรง เลี้ยงง่าย และให้ไข่สม่ำเสมอ เหมาะทั้งสำหรับฟาร์มขนาดเล็ก การเลี้ยงแบบปล่อย และการเลี้ยงหลังบ้านประวัติและถิ่นกำเนิดโรดไอแลนด์เรดได้รับการพัฒนาขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 บริเวณรัฐโรดไอแลนด์และรัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยผสมไก่หลายสายพันธุ์ เช่น ไก่มลายู ไก่เซี่ยงไฮ้ และไก่เลกฮอร์นสีน้ำตาล เพื่อให้ได้ไก่ที่แข็งแรง โตดี และให้ไข่มากต่อมาได้รับการยอมรับให้เป็นพันธุ์มาตรฐานในสหรัฐฯ และแพร่หลายไปทั่วโลก นอกจากนี้ยังถูกนำไปใช้เป็นพื้นฐานในการพัฒนาสายพันธุ์ไก่ไข่และไก่ลูกผสมเชิงการค้าหลายสายพันธุ์ลักษณะประจำพันธุ์- ขนมีสีแดงเข้มจนถึงสีน้ำตาลแดง มักมีความเงางาม- หางมีสีดำหรือดำอมเขียว โดยเฉพาะในไก่ตัวผู้- หงอนสีแดง ส่วนใหญ่มักเป็นหงอนจักร แต่บางสายมีหงอนกุหลาบ- ติ่งหูและเหนียงมีสีแดง- ผิวหนังและแข้งสีเหลือง- รูปร่างค่อนข้างยาว ลำตัวลึกและมีกล้ามเนื้อแน่น- ไก่ตัวผู้โตเต็มวัยหนักประมาณ 3.4–3.9 กิโลกรัม- ไก่ตัวเมียโตเต็มวัยหนักประมาณ 2.5–3.0 กิโลกรัม- ให้ไข่เปลือกสีน้ำตาล โดยทั่วไปประมาณ 200–300 ฟองต่อปี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ อาหาร และระบบการเลี้ยงไก่พันธุ์นี้มีนิสัยกระตือรือร้น หาอาหารเก่ง และปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมได้ดี แม่ไก่ส่วนใหญ่นิสัยไม่รุนแรง แต่พ่อไก่บางตัวอาจหวงถิ่นหรือก้าวร้าวได้แนวทางการเลี้ยง โรงเรือนโรงเรือนควรโปร่ง อากาศถ่ายเทดี หลังคาป้องกันแดดและฝน พื้นต้องแห้งและทำความสะอาดง่าย ควรมีคอนนอนและรังไข่ในบริเวณที่สงบ โดยจัดรังไข่ประมาณ 1 รังต่อแม่ไก่ 4–5 ตัวหลีกเลี่ยงการเลี้ยงหนาแน่น เพราะจะทำให้ไก่เครียด จิกกันง่าย และเสี่ยงต่อโรคทางเดินหายใจ หากเลี้ยงแบบปล่อยควรมีรั้วป้องกันสุนัข งู และสัตว์นักล่าอื่น ๆอาหารควรให้อาหารตามช่วงอายุ ได้แก่- ลูกไก่: อาหารลูกไก่ที่มีโปรตีนประมาณ 18–20%- ไก่รุ่น: อาหารไก่รุ่นที่มีโปรตีนประมาณ 15–17%- ไก่ไข่: อาหารที่มีโปรตีนประมาณ 16–18% และมีแคลเซียมเพียงพอสำหรับสร้างเปลือกไข่สามารถเสริมผัก หญ้า แมลง หรือวัตถุดิบในท้องถิ่นได้ แต่ไม่ควรใช้แทนอาหารสำเร็จรูปทั้งหมด ต้องมีน้ำสะอาดให้กินตลอดเวลา และไม่ควรให้อาหารที่ขึ้นรา บูด หรือมีรสเค็มจัดการจัดการแสงแม่ไก่ที่อยู่ในระยะให้ไข่ต้องการแสงรวมประมาณ 14–16 ชั่วโมงต่อวัน การเสริมแสงควรทำอย่างสม่ำเสมอ ไม่เพิ่มหรือลดระยะเวลาอย่างกะทันหัน เพราะอาจทำให้ผลผลิตไข่ลดลงการดูแลสุขภาพ- ทำความสะอาดโรงเรือนและภาชนะให้อาหาร–น้ำเป็นประจำ- แยกไก่ใหม่หรือไก่ป่วยออกจากฝูง- ควบคุมไร เหา พยาธิ และแมลงพาหะ- จัดโปรแกรมวัคซีนให้เหมาะกับโรคระบาดในพื้นที่ โดยปรึกษาสัตวแพทย์หรือเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์- สังเกตอาการผิดปกติ เช่น ซึม ไม่กินอาหาร หายใจลำบาก อุจจาระผิดปกติ หรือไข่ลดลงอย่างรวดเร็วข้อดีและข้อควรระวังข้อดีคือแข็งแรง ทนต่อสภาพอากาศหลายแบบ หาอาหารเก่ง ให้ทั้งไข่และเนื้อ และเหมาะสำหรับผู้เริ่มต้น ส่วนข้อควรระวังคือพ่อไก่บางตัวอาจก้าวร้าว ไก่สามารถคุ้ยเขี่ยแปลงผักเสียหาย และสายพันธุ์แท้ที่เน้นรูปลักษณ์อาจให้ไข่น้อยกว่าสายที่คัดเลือกเพื่อการผลิตโดยเฉพาะในสภาพอากาศร้อนอย่างประเทศไทย ควรเน้นร่มเงา การระบายอากาศ และน้ำสะอาดที่ไม่ร้อนจัด โดยเฉพาะช่วงบ่าย เพื่อลดความเครียดจากความร้อนและช่วยรักษาผลผลิตไข่ให้สม่ำเสมอ

อ่านรายละเอียด → 161 ครั้ง

109

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ นิวแฮมป์เชียร์ (New Hampshire chicken)

ไก่นิวแฮมป์เชียร์ (New Hampshire Chicken)ไก่นิวแฮมป์เชียร์เป็นไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่ที่โตเร็ว แข็งแรง และให้ไข่เปลือกสีน้ำตาล เหมาะสำหรับเลี้ยงในฟาร์มครัวเรือน ระบบปล่อยอิสระ และฟาร์มขนาดเล็กถึงขนาดกลางประวัติความเป็นมาไก่นิวแฮมป์เชียร์ได้รับการพัฒนาขึ้นในรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยคัดเลือกและปรับปรุงมาจากไก่โรดไอแลนด์เรด (Rhode Island Red)ผู้พัฒนามุ่งคัดเลือกไก่ที่มีคุณสมบัติสำคัญ ได้แก่โตเร็วและมีขนขึ้นเร็วให้เนื้อดีและมีซากอวบแน่นโตเต็มวัยเร็วให้ไข่ได้ดีแข็งแรงและปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมได้ง่ายไก่พันธุ์นี้ได้รับการรับรองเป็นพันธุ์มาตรฐานในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 1935 และต่อมาถูกนำไปใช้ในการพัฒนาไก่เนื้อและไก่ลูกผสมหลายสายพันธุ์ลักษณะประจำพันธุ์ขนสีน้ำตาลแดงหรือแดงเกาลัด โดยทั่วไปสีอ่อนกว่าโรดไอแลนด์เรดขนบริเวณคอ ปีก และหางอาจมีสีดำแซมตัวผู้มีสีสดและเป็นประกายมากกว่าตัวเมียหงอนจักรสีแดง ตั้งตรงติ่งหูและเหนียงสีแดงจะงอยปาก แข้ง และผิวหนังมีสีเหลืองลำตัวกว้าง ลึก กลม และมีกล้ามเนื้อดีขาแข็งแรง ไม่มีขนปกคลุมแข้งให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลขนาดกลางถึงใหญ่น้ำหนักเมื่อโตเต็มวัยโดยประมาณ:พ่อไก่ 3.5–3.9 กิโลกรัมแม่ไก่ 2.7–3.0 กิโลกรัมแม่ไก่อาจให้ไข่ประมาณ 180–250 ฟองต่อปี ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ย่อย อาหาร สุขภาพ และระบบการเลี้ยง บางตัวมีนิสัยฟักไข่และเลี้ยงลูกได้ดีนิสัยนิวแฮมป์เชียร์เป็นไก่ที่กระตือรือร้น แข็งแรง และหาอาหารตามธรรมชาติได้ดี โดยทั่วไปเชื่องและคุ้นกับผู้เลี้ยงได้ง่าย อย่างไรก็ตาม พ่อไก่บางตัวอาจหวงพื้นที่หรือแสดงพฤติกรรมก้าวร้าว โดยเฉพาะเมื่ออยู่ร่วมกับพ่อไก่ตัวอื่นในพื้นที่จำกัดวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนโรงเรือนควรโปร่ง อากาศถ่ายเทสะดวก และสามารถป้องกันแดด ฝน ลมแรง และสัตว์นักล่าได้ พื้นต้องแห้งและไม่เกิดน้ำขัง ใช้แกลบหรือวัสดุรองพื้นที่สะอาดและเปลี่ยนเมื่อชื้นหรือมีกลิ่นควรจัดให้มี:คอนนอนที่แข็งแรงรังไข่ประมาณ 1 รังต่อแม่ไก่ 4–5 ตัวภาชนะอาหารและน้ำที่เพียงพอลานเดินหรือแปลงหญ้าสำหรับคุ้ยเขี่ยร่มเงาสำหรับหลบแดด โดยเฉพาะในสภาพอากาศร้อน2. อาหารตามช่วงอายุลูกไก่อายุ 0–6 สัปดาห์: ใช้อาหารลูกไก่ที่มีโปรตีนประมาณ 18–20%ไก่รุ่นอายุ 7–18 สัปดาห์: ใช้อาหารไก่รุ่นที่มีโปรตีนประมาณ 15–17%ไก่ระยะให้ไข่: ใช้อาหารไก่ไข่ที่มีโปรตีนประมาณ 16–18% พร้อมแคลเซียมที่เพียงพอไก่ที่เลี้ยงเพื่อเนื้อ: ให้อาหารที่สมดุลและเพียงพอต่อการเจริญเติบโต แต่ต้องควบคุมน้ำหนักพ่อแม่พันธุ์ไม่ให้อ้วนเกินไปสามารถเสริมผัก หญ้า แมลง หรือเมล็ดธัญพืชได้ในปริมาณเหมาะสม แต่อาหารเสริมไม่ควรแทนอาหารหลัก เพราะอาจทำให้ได้รับโปรตีน วิตามิน และแร่ธาตุไม่ครบถ้วน3. น้ำและการจัดการอากาศร้อนต้องมีน้ำสะอาดให้ไก่กินตลอดเวลา ในช่วงอากาศร้อนควร:วางภาชนะน้ำในที่ร่มเปลี่ยนน้ำให้สะอาดและไม่ร้อนเพิ่มการระบายอากาศภายในโรงเรือนลดความหนาแน่นของไก่หลีกเลี่ยงการจับหรือเคลื่อนย้ายไก่ช่วงกลางวันที่อากาศร้อนจัดหากไก่อ้าปากหายใจ กางปีก ซึม หรือกินอาหารลดลง อาจเป็นสัญญาณของความเครียดจากความร้อน4. แสงสำหรับแม่ไก่ไข่แม่ไก่ระยะให้ไข่ควรได้รับแสงรวมประมาณ 14–16 ชั่วโมงต่อวัน หากใช้แสงไฟเสริม ควรเพิ่มเวลาอย่างค่อยเป็นค่อยไปและเปิด–ปิดให้สม่ำเสมอ การเปลี่ยนระยะเวลาแสงกะทันหันอาจทำให้ผลผลิตไข่ลดลง5. การป้องกันโรคทำความสะอาดภาชนะอาหารและน้ำทุกวันรักษาวัสดุรองพื้นให้แห้งแยกไก่ใหม่เพื่อสังเกตอาการก่อนนำเข้าฝูงแยกไก่ป่วยออกทันทีป้องกันหนู นกป่า ยุง ไร และเหาไม่เลี้ยงไก่หนาแน่นเกินไปจัดวัคซีนตามความเสี่ยงของโรคในพื้นที่ โดยปรึกษาสัตวแพทย์หรือเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์ข้อดีโตและมีขนขึ้นเร็วให้ทั้งเนื้อและไข่เนื้อมีปริมาณดีเมื่อเทียบกับไก่ไข่ทั่วไปแข็งแรงและปรับตัวง่ายหาอาหารตามธรรมชาติเก่งไข่เปลือกสีน้ำตาล ขนาดค่อนข้างใหญ่เหมาะกับการเลี้ยงแบบปล่อยข้อควรระวังให้ไข่น้อยกว่าไก่ไข่ลูกผสมเชิงการค้าพ่อไก่บางตัวอาจก้าวร้าวไก่อาจอ้วนเกินไปเมื่อให้อาหารพลังงานสูงมากสีขนและผลผลิตอาจแตกต่างกันตามสายพันธุ์ต้องดูแลเรื่องความร้อนเป็นพิเศษเมื่อนำมาเลี้ยงในประเทศไทยโดยสรุป นิวแฮมป์เชียร์เหมาะสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการไก่แข็งแรง โตเร็ว และสามารถใช้ประโยชน์ได้ทั้งเนื้อและไข่ แต่หากมีเป้าหมายผลิตไข่จำนวนมากในเชิงการค้า ไก่ไข่ลูกผสมเฉพาะทางมักให้ผลผลิตสูงกว่า

อ่านรายละเอียด → 109 ครั้ง

129

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่ อิซ่าบราวน์ (ISA Brown)

ไก่ไข่อิซ่าบราวน์ (ISA Brown)ISA Brown เป็นไก่ไข่ลูกผสมเชิงการค้า ให้ไข่ดก เริ่มไข่เร็ว และปรับตัวได้ดี จึงได้รับความนิยมทั้งในฟาร์มอุตสาหกรรมและการเลี้ยงหลังบ้าน อย่างไรก็ตาม ISA Brown ไม่ใช่ไก่พันธุ์แท้ ลูกที่เกิดจากการผสมกันเองจะมีลักษณะและผลผลิตไม่สม่ำเสมอเหมือนรุ่นพ่อแม่ประวัติความเป็นมาISA Brown ได้รับการพัฒนาในประเทศฝรั่งเศสโดยบริษัท Institut de Sélection Animale หรือ ISA ชื่อ “Brown” มาจากสีขนและสีเปลือกไข่ที่เป็นสีน้ำตาลผู้พัฒนาคัดเลือกสายพ่อและสายแม่หลายชั่วรุ่น ก่อนนำมาผสมเป็นไก่ลูกผสมทางการค้าที่มีคุณสมบัติเด่น ได้แก่เริ่มให้ไข่เร็วให้ไข่จำนวนมากเปลี่ยนอาหารเป็นผลผลิตไข่ได้ดีให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลขนาดใหญ่มีนิสัยค่อนข้างสงบและจัดการง่ายรายละเอียดสายพันธุ์ที่ใช้ผสมเป็นข้อมูลเฉพาะของผู้พัฒนา จึงไม่สามารถผลิต ISA Brown ที่มีคุณสมบัติเหมือนเดิมได้ด้วยการนำพ่อและแม่ไก่ ISA Brown มาผสมกันเองลักษณะทั่วไปลักษณะภายนอกแม่ไก่มีขนสีน้ำตาลแดงหรือสีน้ำตาลทองอาจมีขนสีขาวแซมบริเวณหาง ปีก หรือส่วนล่างของลำตัวพ่อไก่มักมีสีอ่อนหรือขาวกว่าแม่ไก่หงอนจักร ติ่งหู และเหนียงมีสีแดงแข้งไม่มีขนและมักมีสีเหลืองลำตัวขนาดกลาง ไม่หนาหนักเหมือนไก่เนื้อเมื่อโตเต็มวัย แม่ไก่มักมีน้ำหนักประมาณ 1.8–2.2 กิโลกรัมให้ไข่เปลือกสีน้ำตาล ขนาดกลางถึงใหญ่ลักษณะการให้ผลผลิตเมื่อได้รับอาหาร แสง และการดูแลที่เหมาะสม แม่ไก่อาจเริ่มให้ไข่เมื่ออายุประมาณ 18–20 สัปดาห์ และให้ผลผลิตสูงในช่วงปีแรกจำนวนไข่โดยทั่วไปอาจอยู่ที่ประมาณ 300 ฟองต่อปีหรือมากกว่าในระบบที่จัดการอย่างเหมาะสม แต่ผลผลิตจริงขึ้นอยู่กับสายการผลิต อายุ สุขภาพ อาหาร แสง อุณหภูมิ และสภาพการเลี้ยงแม่ไก่มีนิสัยค่อนข้างเชื่อง เข้ากับคนง่าย และไม่ค่อยมีนิสัยฟักไข่ จึงเหมาะสำหรับการเลี้ยงเพื่อผลิตไข่มากกว่าการขยายพันธุ์ตามธรรมชาติวิธีการเลี้ยง1. โรงเรือนโรงเรือนควรแห้ง สะอาด และระบายอากาศได้ดี สามารถป้องกันฝน แดดจัด ลมแรง และสัตว์นักล่าได้ ไม่ควรเลี้ยงหนาแน่นเกินไป เพราะทำให้ไก่เครียด จิกกัน และเกิดโรคได้ง่ายสิ่งที่ควรจัดเตรียม ได้แก่คอนนอนที่มั่นคงรังไข่ประมาณ 1 รังต่อแม่ไก่ 4–5 ตัวภาชนะอาหารและน้ำอย่างเพียงพอวัสดุรองพื้น เช่น แกลบ ที่สะอาดและแห้งลานเดินหรือพื้นที่คุ้ยเขี่ย หากเลี้ยงแบบปล่อยร่มเงาและการระบายอากาศที่ดีในช่วงอากาศร้อน2. อาหารตามช่วงอายุลูกไก่อายุ 0–6 สัปดาห์ใช้อาหารลูกไก่คุณภาพดี มีโปรตีนประมาณ 18–20% ช่วงนี้ลูกไก่ต้องได้รับความอบอุ่นและเข้าถึงอาหารกับน้ำได้ตลอดเวลาไก่รุ่นอายุประมาณ 7–17 สัปดาห์ให้อาหารไก่รุ่นที่มีโปรตีนประมาณ 15–17% ไม่ควรให้อาหารไก่ไข่เร็วเกินไป เพราะมีแคลเซียมสูงและไม่เหมาะกับไก่ที่ยังไม่เริ่มออกไข่ไก่ใกล้ไข่และระยะให้ไข่เมื่อเริ่มมีอายุใกล้ให้ไข่หรือพบไข่ฟองแรก จึงเปลี่ยนเป็นอาหารไก่ไข่ที่มีโปรตีนประมาณ 16–18% และมีแคลเซียมเพียงพอสำหรับสร้างเปลือกไข่ การเปลี่ยนอาหารควรทำอย่างค่อยเป็นค่อยไปสามารถเสริมผัก หญ้า หรือธัญพืชได้เล็กน้อย แต่อาหารเสริมไม่ควรแทนอาหารหลัก เพราะจะทำให้สารอาหารเจือจางและผลผลิตไข่ลดลง3. น้ำดื่มต้องมีน้ำสะอาดให้ไก่กินตลอดเวลา การขาดน้ำแม้เพียงช่วงสั้น ๆ อาจทำให้กินอาหารลดลง ไข่ลด และเปลือกไข่บาง ควรล้างภาชนะน้ำทุกวันและตั้งไว้ในที่ร่ม4. การจัดการแสงแม่ไก่ระยะให้ไข่ควรได้รับแสงรวมประมาณ 14–16 ชั่วโมงต่อวัน หากแสงธรรมชาติไม่เพียงพอ สามารถเสริมด้วยหลอดไฟได้ แต่ควรใช้เวลาเปิด–ปิดที่แน่นอนไม่ควรลดระยะเวลาแสงอย่างกะทันหัน เพราะอาจทำให้การให้ไข่ลดลงหรือหยุดไข่ชั่วคราว5. การดูแลในอากาศร้อนISA Brown สามารถเลี้ยงในประเทศไทยได้ แต่ความร้อนสูงส่งผลต่อการกินอาหารและผลผลิตไข่ จึงควร:ทำโรงเรือนให้โปร่งและมีร่มเงาให้น้ำสะอาดที่ไม่ร้อนจัดตลอดเวลาเพิ่มจุดให้น้ำในช่วงฤดูร้อนลดความหนาแน่นของไก่ให้อาหารช่วงเช้าหรือช่วงเย็นที่อากาศเย็นกว่าหลีกเลี่ยงการจับ ย้าย หรือรบกวนไก่ช่วงกลางวันหากไก่อ้าปากหายใจ กางปีก ดื่มน้ำมากผิดปกติ หรือซึม แสดงว่าอาจกำลังเครียดจากความร้อน6. การป้องกันโรคทำความสะอาดโรงเรือนและอุปกรณ์เป็นประจำรักษาวัสดุรองพื้นให้แห้งแยกไก่ใหม่เพื่อสังเกตอาการก่อนรวมฝูงแยกไก่ป่วยออกทันทีป้องกันหนู นกป่า ไร เหา และแมลงพาหะใช้ระบบเข้า–ออกโรงเรือนที่สะอาดจัดโปรแกรมวัคซีนตามโรคที่พบในพื้นที่ โดยปรึกษาสัตวแพทย์หรือเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์ข้อดีให้ไข่ดกและเริ่มไข่เร็วใช้อาหารค่อนข้างคุ้มค่าไข่เปลือกสีน้ำตาล ขนาดสม่ำเสมอนิสัยค่อนข้างสงบและเลี้ยงง่ายเหมาะทั้งกับฟาร์มเชิงการค้าและการเลี้ยงหลังบ้านสามารถเลี้ยงได้ทั้งในโรงเรือนและระบบปล่อยข้อควรระวังไม่เหมาะสำหรับผสมพันธุ์รักษาสาย เพราะเป็นไก่ลูกผสมผลผลิตจะลดลงตามอายุ โดยเฉพาะหลังช่วงการให้ไข่สูงสุดต้องได้รับอาหารสมดุล โดยเฉพาะโปรตีน แคลเซียม และวิตามินมีความเสี่ยงต่อกระดูกอ่อนหรือเปลือกไข่บาง หากได้รับแคลเซียมไม่เพียงพออากาศร้อน ความเครียด และการขาดน้ำทำให้ไข่ลดลงอย่างรวดเร็วให้เนื้อไม่มากเท่าไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่ เช่น โรดไอแลนด์เรดหรือนิวแฮมป์เชียร์โดยสรุป ISA Brown เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการผลผลิตไข่จำนวนมากและดูแลฝูงด้วยอาหาร น้ำ แสง และการป้องกันโรคอย่างเป็นระบบ หากต้องการเลี้ยงขยายพันธุ์เองในระยะยาว ควรเลือกไก่พันธุ์แท้มากกว่าไก่ลูกผสมชนิดนี้

อ่านรายละเอียด → 129 ครั้ง

137

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ ไฮไลน์บราวน์ ( Hy-Line Brown)

ไก่ไข่ไฮไลน์บราวน์ (Hy-Line Brown)Hy-Line Brown เป็นไก่ไข่ลูกผสมเชิงการค้าที่ได้รับความนิยมทั่วโลก จุดเด่นคือเริ่มให้ไข่เร็ว ให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลจำนวนมาก ใช้อาหารคุ้มค่า และปรับตัวเข้ากับระบบการเลี้ยงได้หลายแบบไฮไลน์บราวน์ ไม่ใช่ไก่พันธุ์แท้ เมื่อนำพ่อแม่ไก่มาผสมกันเอง ลูกที่ได้จึงอาจมีลักษณะและผลผลิตไม่สม่ำเสมอเหมือนลูกไก่จากบริษัทผู้พัฒนาสายพันธุ์ประวัติความเป็นมาHy-Line มีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกา โดยเริ่มดำเนินงานด้านการปรับปรุงพันธุ์ไก่ไข่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ภายใต้การริเริ่มของเฮนรี เอ. วอลเลซ (Henry A. Wallace)แนวทางสำคัญของการพัฒนาคือการคัดเลือกสายพ่อและสายแม่ แล้วนำมาผสมเพื่อให้เกิดความแข็งแรงและประสิทธิภาพการผลิตสูงในรุ่นลูก ต่อมาจึงพัฒนาไก่ไข่เชิงการค้าหลายสาย รวมถึง Hy-Line Brown ซึ่งได้รับการคัดเลือกให้เหมาะกับการผลิตไข่เปลือกสีน้ำตาลเป้าหมายสำคัญในการปรับปรุงสายไก่ ได้แก่ให้ไข่จำนวนมากอย่างต่อเนื่องเริ่มให้ไข่เร็วให้ไข่ขนาดเหมาะสมและมีเปลือกแข็งแรงใช้อาหารอย่างมีประสิทธิภาพมีอัตราการรอดและความแข็งแรงสูงปรับตัวได้กับกรง โรงเรือนแบบไม่ใช้กรง และระบบปล่อยรายละเอียดของสายพ่อแม่ที่ใช้ผลิตลูกไก่เป็นข้อมูลเฉพาะของผู้พัฒนาลักษณะประจำสายลักษณะภายนอกแม่ไก่มีขนสีน้ำตาลแดงถึงน้ำตาลทองบริเวณหางและปลายปีกอาจมีขนสีขาวแซมหงอนจักร ติ่งหู และเหนียงมีสีแดงแข้งและผิวหนังมักมีสีเหลืองลำตัวขนาดกลาง รูปร่างเหมาะกับการผลิตไข่มากกว่าการให้เนื้อเมื่อโตเต็มวัย แม่ไก่มักมีน้ำหนักประมาณ 1.8–2.1 กิโลกรัมให้ไข่เปลือกสีน้ำตาล ขนาดกลางถึงใหญ่ลักษณะการให้ผลผลิตแม่ไก่มักเริ่มให้ไข่เมื่ออายุประมาณ 18–20 สัปดาห์ หากได้รับอาหาร แสง และการจัดการที่เหมาะสม อัตราการให้ไข่จะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจนถึงช่วงสูงสุด แล้วจึงลดลงตามอายุภายใต้การจัดการเชิงพาณิชย์ที่ดี สามารถให้ไข่ได้มากกว่า 300 ฟองต่อปี แต่จำนวนจริงจะแตกต่างตามสายการผลิต อายุ อาหาร สุขภาพ อุณหภูมิ และระบบโรงเรือนไก่มีนิสัยค่อนข้างสงบ ตื่นตัว และปรับตัวได้ดี โดยทั่วไปไม่ค่อยมีพฤติกรรมฟักไข่ จึงเหมาะสำหรับการผลิตไข่มากกว่าการขยายพันธุ์ตามธรรมชาติวิธีการเลี้ยง1. ระยะลูกไก่ช่วงแรกต้องเตรียมพื้นที่กกลูกไก่ให้อบอุ่น แห้ง สะอาด และไม่มีลมโกรก ควรตรวจพฤติกรรมลูกไก่เพื่อปรับความร้อน:เบียดกันใต้เครื่องกก แสดงว่าอากาศหนาวเกินไปหนีออกห่างจากเครื่องกกและอ้าปากหายใจ แสดงว่าร้อนเกินไปกระจายตัวสม่ำเสมอและกินอาหารตามปกติ แสดงว่าอุณหภูมิเหมาะสมควรให้น้ำสะอาดทันทีเมื่อลูกไก่มาถึง และตรวจว่าลูกไก่ทุกตัวเข้าถึงน้ำกับอาหารได้2. โรงเรือนโรงเรือนควรโปร่ง ระบายอากาศดี และป้องกันฝน ลมแรง แดดจัด รวมถึงสัตว์นักล่าได้ พื้นต้องไม่ชื้นหรือมีน้ำขัง หากใช้วัสดุรองพื้น เช่น แกลบ ควรรักษาให้แห้งและเปลี่ยนบริเวณที่เปียกทันทีควรจัดเตรียม:พื้นที่กินอาหารและน้ำอย่างเพียงพอคอนนอนที่มั่นคงรังไข่ประมาณ 1 รังต่อแม่ไก่ 4–5 ตัวพื้นที่คุ้ยเขี่ยหรืออาบฝุ่นร่มเงาสำหรับไก่ที่เลี้ยงแบบปล่อยรั้วป้องกันสุนัข งู และสัตว์นักล่า3. อาหารตามช่วงอายุอาหารควรเลือกตามอายุ น้ำหนัก และระยะการผลิต เพราะการให้อาหารผิดช่วงอาจทำให้ไก่โตไม่สม่ำเสมอหรือให้ไข่ได้ไม่เต็มศักยภาพอายุ 0–6 สัปดาห์: อาหารลูกไก่ โปรตีนประมาณ 18–20%อายุ 7–15 สัปดาห์: อาหารไก่รุ่น โปรตีนประมาณ 15–17%ช่วงก่อนให้ไข่: ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอาหารก่อนระยะไข่ตามน้ำหนักและพัฒนาการของฝูงระยะให้ไข่: อาหารไก่ไข่ โปรตีนโดยทั่วไปประมาณ 16–18% พร้อมพลังงาน กรดอะมิโน แคลเซียม และฟอสฟอรัสอย่างสมดุลไม่ควรให้อาหารไก่ไข่ที่มีแคลเซียมสูงแก่ลูกไก่หรือไก่รุ่นเป็นเวลานาน เพราะอาจส่งผลเสียต่อไตและการเจริญเติบโตสามารถให้ผัก หญ้า หรือธัญพืชเป็นอาหารเสริมได้ แต่ไม่ควรมากจนไก่กินอาหารหลักลดลง4. น้ำดื่มไก่ต้องมีน้ำสะอาดตลอดเวลา โดยเฉพาะในช่วงอากาศร้อน การขาดน้ำทำให้กินอาหารลดลง ไข่ลด และคุณภาพเปลือกไข่แย่ลงอย่างรวดเร็วควรล้างภาชนะน้ำทุกวัน ตรวจไม่ให้หัวน้ำอุดตัน และวางภาชนะในบริเวณที่ร่มและเข้าถึงง่าย5. การจัดการแสงระยะให้ไข่ควรได้รับแสงรวมประมาณ 14–16 ชั่วโมงต่อวัน โดยรวมแสงธรรมชาติและแสงไฟเสริม การเปิดและปิดไฟควรตรงเวลา และไม่ควรลดจำนวนชั่วโมงแสงอย่างกะทันหันไม่ควรกระตุ้นแสงให้ไก่เริ่มไข่เร็วเกินไปก่อนที่ฝูงจะมีน้ำหนักและโครงสร้างร่างกายเหมาะสม เพราะอาจทำให้ไข่เล็ก ผลผลิตระยะยาวลดลง และเกิดปัญหาระบบสืบพันธุ์6. การเก็บไข่เก็บไข่อย่างน้อยวันละ 2–3 ครั้งเพิ่มความถี่ในช่วงอากาศร้อนรักษารังไข่ให้สะอาดและแห้งแยกไข่แตก ไข่ร้าว และไข่สกปรกเก็บไข่ในสถานที่เย็น สะอาด และปราศจากกลิ่นรุนแรงไม่ควรล้างไข่ด้วยน้ำเย็นหรือแช่น้ำ เพราะอาจเพิ่มโอกาสที่เชื้อโรคจะผ่านเปลือกเข้าสู่ไข่7. การดูแลในประเทศไทยอากาศร้อนและความชื้นสูงอาจทำให้ไก่กินอาหารน้อยลง จึงควร:ทำโรงเรือนให้โปร่งและมีการไหลเวียนอากาศป้องกันแสงแดดส่องเข้าสู่ตัวโรงเรือนโดยตรงให้น้ำสะอาดที่ไม่ร้อนจัดเพิ่มจุดให้น้ำในฤดูร้อนให้อาหารส่วนใหญ่ในช่วงเช้าและเย็นลดความหนาแน่นของฝูงหลีกเลี่ยงการจับหรือขนย้ายในช่วงกลางวัน8. การป้องกันโรคทำความสะอาดโรงเรือนและอุปกรณ์สม่ำเสมอแยกไก่ใหม่ก่อนนำเข้าฝูงแยกไก่ป่วยและตรวจหาสาเหตุทันทีควบคุมหนู นกป่า แมลง ไร และเหาไม่ใช้ภาชนะหรืออุปกรณ์ร่วมกับฟาร์มอื่นโดยไม่ฆ่าเชื้อจัดโปรแกรมวัคซีนให้เหมาะกับโรคในพื้นที่ โดยปรึกษาสัตวแพทย์หรือเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์ข้อดีให้ไข่ดกและให้ผลผลิตต่อเนื่องเริ่มไข่ค่อนข้างเร็วใช้อาหารคุ้มค่าไข่มีเปลือกสีน้ำตาลและขนาดค่อนข้างสม่ำเสมอนิสัยค่อนข้างสงบและจัดการง่ายเลี้ยงได้ทั้งระบบกรง โรงเรือนแบบไม่ใช้กรง และระบบปล่อยเหมาะกับฟาร์มเชิงการค้าและการเลี้ยงหลังบ้านข้อควรระวังเป็นไก่ลูกผสม จึงไม่เหมาะสำหรับเพาะพันธุ์ต่อเพื่อรักษาผลผลิตเดิมต้องได้รับอาหารที่สมดุลและมีแคลเซียมเพียงพอความร้อนและการขาดน้ำทำให้ผลผลิตลดลงรวดเร็วการกระตุ้นแสงเร็วเกินไปอาจทำให้ไข่เล็กและกระทบผลผลิตระยะยาวให้เนื้อน้อยกว่าไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่ผลผลิตสูงทำให้ต้องเฝ้าระวังปัญหากระดูก เปลือกไข่บาง และภาวะช่องท้องหรือระบบสืบพันธุ์โดยสรุป Hy-Line Brown เหมาะสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการไก่ไข่เปลือกสีน้ำตาลซึ่งให้ผลผลิตสูงและใช้อาหารอย่างมีประสิทธิภาพ ความสำเร็จในการเลี้ยงขึ้นอยู่กับการควบคุมน้ำหนักฝูง อาหาร น้ำ แสง อุณหภูมิ และสุขภาพอย่างสม่ำเสมอ

อ่านรายละเอียด → 137 ครั้ง

111

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ โลมันน์บราวน์ (Lohmann Brown)

ไก่ไข่โลมันน์บราวน์ (Lohmann Brown)Lohmann Brown เป็นไก่ไข่ลูกผสมเชิงการค้าที่มีชื่อเสียงด้านการให้ไข่ดก ไข่เปลือกสีน้ำตาล และใช้อาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ เหมาะสำหรับฟาร์มเชิงพาณิชย์และการเลี้ยงแบบปล่อยหลังบ้านไก่ชนิดนี้เป็น สายลูกผสม ไม่ใช่ไก่พันธุ์แท้ หากนำมาผสมกันเอง ลูกที่ได้จะมีลักษณะและผลผลิตไม่สม่ำเสมอเหมือนไก่รุ่นการค้าประวัติความเป็นมาLohmann Brown ได้รับการพัฒนาโดยบริษัท Lohmann Tierzucht ในประเทศเยอรมนี จากการคัดเลือกและผสมสายพ่อแม่พันธุ์ที่มีประสิทธิภาพในการให้ไข่สูงเป้าหมายของการปรับปรุงสายพันธุ์คือ:เริ่มให้ไข่เร็วให้ไข่จำนวนมากและต่อเนื่องให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลแข็งแรงมีอัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นไข่ที่ดีมีอัตรารอดสูงปรับตัวเข้ากับระบบการเลี้ยงหลายรูปแบบLohmann Brown มีหลายสายการค้า เช่น Lohmann Brown-Classic และสายที่คัดเลือกให้เหมาะกับระบบเลี้ยงหรือขนาดไข่แตกต่างกัน ดังนั้นตัวเลขผลผลิตและน้ำหนักอาจต่างกันเล็กน้อยตามสายที่ซื้อมาลักษณะทั่วไปลักษณะภายนอกแม่ไก่มีขนสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลทองปลายปีกและหางอาจมีขนสีขาวแซมพ่อไก่หรือเพศผู้มักมีสีอ่อนกว่าแม่ไก่หงอนจักร ติ่งหู และเหนียงมีสีแดงแข้งไม่มีขน มักมีสีเหลืองลำตัวขนาดกลาง รูปร่างกระชับแม่ไก่โตเต็มวัยมักหนักประมาณ 1.8–2.1 กิโลกรัมให้ไข่เปลือกสีน้ำตาล ขนาดกลางถึงใหญ่ลูกไก่บางสายสามารถแยกเพศจากสีขนได้ตั้งแต่อายุหนึ่งวัน โดยลูกไก่เพศเมียมีสีน้ำตาล ส่วนเพศผู้มีสีอ่อนหรือขาวกว่านิสัยโดยทั่วไปมีนิสัยค่อนข้างสงบ ตื่นตัว และคุ้นกับผู้เลี้ยงได้ง่าย สามารถหาอาหารตามธรรมชาติได้ดี แต่หากเลี้ยงหนาแน่นหรือได้รับสารอาหารไม่สมดุล อาจเกิดพฤติกรรมจิกขนและจิกกันได้แม่ไก่มักไม่มีนิสัยฟักไข่เด่นชัด เพราะถูกคัดเลือกเพื่อการผลิตไข่เป็นหลักการให้ผลผลิตแม่ไก่มักเริ่มให้ไข่เมื่ออายุประมาณ 18–20 สัปดาห์ และจะค่อย ๆ เพิ่มผลผลิตจนถึงช่วงสูงสุด หากได้รับอาหาร แสง น้ำ และการดูแลที่เหมาะสม สามารถให้ไข่ได้มากกว่า 300 ฟองต่อปีในช่วงการผลิตที่ดีผลผลิตจริงขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ได้แก่:สายการค้าน้ำหนักเมื่อเริ่มให้ไข่คุณภาพอาหารระยะเวลาและความสม่ำเสมอของแสงอุณหภูมิสุขภาพของฝูงระบบการเลี้ยงวิธีการเลี้ยง1. การเลี้ยงลูกไก่ก่อนรับลูกไก่ควรทำความสะอาดและฆ่าเชื้อโรงเรือน เตรียมเครื่องกก อาหาร และน้ำให้พร้อม พื้นต้องแห้งและไม่มีลมโกรกช่วงสัปดาห์แรก บริเวณระดับตัวลูกไก่ควรมีอุณหภูมิประมาณ 32–35 องศาเซลเซียส แล้วค่อย ๆ ลดลงสัปดาห์ละประมาณ 2–3 องศา โดยพิจารณาร่วมกับพฤติกรรมลูกไก่:เบียดกันใต้เครื่องกก แสดงว่าหนาวเกินไปอยู่ห่างเครื่องกกและอ้าปากหายใจ แสดงว่าร้อนเกินไปกระจายตัวสม่ำเสมอ แสดงว่าอุณหภูมิเหมาะสมต้องตรวจให้ลูกไก่ทุกตัวเข้าถึงน้ำและอาหารได้ทันทีหลังนำเข้าโรงเรือน2. โรงเรือนโรงเรือนควรโปร่ง ระบายอากาศได้ดี และป้องกันแดด ฝน ลมแรง รวมถึงสัตว์นักล่าได้ พื้นและวัสดุรองพื้นต้องแห้ง เพราะความชื้นสูงทำให้เกิดกลิ่นแอมโมเนีย โรคทางเดินหายใจ และปัญหาฝ่าเท้าสำหรับระบบไม่ใช้กรงควรจัดให้มี:คอนนอนที่แข็งแรงรังไข่ประมาณ 1 รังต่อแม่ไก่ 4–5 ตัวพื้นที่คุ้ยเขี่ยและอาบฝุ่นจุดให้อาหารและน้ำอย่างเพียงพอร่มเงาสำหรับระบบปล่อยรั้วป้องกันสุนัข งู และสัตว์นักล่าไม่ควรเลี้ยงหนาแน่นเกินไป เพราะทำให้ไก่แข่งขันกันกินอาหาร เกิดความเครียด จิกกัน และให้ไข่ลดลง3. อาหารตามช่วงอายุอายุ 0–6 สัปดาห์ให้อาหารลูกไก่ที่มีโปรตีนประมาณ 18–20% เพื่อส่งเสริมการเจริญเติบโตของโครงสร้าง กระดูก และขนอายุประมาณ 7–16 สัปดาห์ให้อาหารไก่รุ่นที่มีโปรตีนประมาณ 15–17% ควบคุมให้ฝูงมีน้ำหนักสม่ำเสมอ ไม่ผอมหรืออ้วนเกินไปช่วงก่อนเริ่มไข่เปลี่ยนเป็นอาหารระยะก่อนไข่ตามอายุ น้ำหนัก และพัฒนาการของฝูง ไม่ควรเปลี่ยนเร็วเกินไป เพราะอาหารระยะนี้มีแคลเซียมสูงกว่าอาหารไก่รุ่นระยะให้ไข่ให้อาหารไก่ไข่ที่มีโปรตีนประมาณ 16–18% พร้อมกรดอะมิโน พลังงาน แคลเซียม ฟอสฟอรัส วิตามิน และแร่ธาตุอย่างสมดุลควรให้อาหารตามคำแนะนำของผู้ผลิตลูกไก่หรืออาหารสัตว์ เนื่องจากความต้องการอาหารเปลี่ยนแปลงตามอายุ ปริมาณไข่ น้ำหนักตัว และสภาพอากาศผัก หญ้า และธัญพืชสามารถใช้เป็นอาหารเสริมได้ แต่ไม่ควรให้มากจนไก่กินอาหารหลักลดลง4. น้ำดื่มต้องมีน้ำสะอาดให้ไก่กินตลอดเวลา การขาดน้ำเพียงช่วงสั้น ๆ อาจทำให้ผลผลิตไข่ลดลงและเปลือกไข่บางควรปฏิบัติดังนี้:ล้างภาชนะน้ำเป็นประจำตรวจหัวน้ำไม่ให้อุดตันวางภาชนะน้ำในที่ร่มเพิ่มจุดให้น้ำในช่วงอากาศร้อนตรวจปริมาณการดื่มน้ำทุกวัน เพราะการเปลี่ยนแปลงอาจเป็นสัญญาณของโรคหรือความผิดปกติ5. การจัดการแสงแม่ไก่ระยะให้ไข่ควรได้รับแสงรวมประมาณ 14–16 ชั่วโมงต่อวัน ทั้งจากแสงธรรมชาติและไฟเสริม เวลาเปิด–ปิดไฟต้องสม่ำเสมอไม่ควรกระตุ้นแสงก่อนที่ไก่จะมีอายุ น้ำหนัก และโครงสร้างร่างกายเหมาะสม เพราะอาจทำให้เริ่มไข่เร็วเกินไป ไข่มีขนาดเล็ก และเกิดปัญหาระบบสืบพันธุ์ได้6. การดูแลในอากาศร้อนประเทศไทยมีอุณหภูมิสูง ซึ่งอาจทำให้ไก่กินอาหารน้อยลงและไข่ลด ควร:ทำโรงเรือนให้โปร่งและมีร่มเงาใช้พัดลมหรือระบบระบายอากาศเมื่อจำเป็นให้น้ำเย็นสะอาดตลอดเวลาเพิ่มจุดให้น้ำในฤดูร้อนให้อาหารช่วงเช้าและช่วงเย็นหลีกเลี่ยงการจับหรือเคลื่อนย้ายไก่ตอนกลางวันลดความหนาแน่นของฝูงอาการอ้าปากหายใจ กางปีก ดื่มน้ำมาก ซึม หรือกินอาหารลดลง เป็นสัญญาณว่าไก่อาจเครียดจากความร้อน7. การเก็บและดูแลไข่เก็บไข่อย่างน้อยวันละ 2–3 ครั้งรักษารังไข่และวัสดุรองรังให้สะอาดแยกไข่แตก ไข่ร้าว และไข่สกปรกเก็บไข่ในบริเวณเย็น สะอาด และไม่มีกลิ่นรุนแรงจับไข่อย่างเบามือและหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนอุณหภูมิอย่างฉับพลัน8. การป้องกันโรคทำความสะอาดและฆ่าเชื้อโรงเรือนก่อนนำไก่เข้าฝูงแยกไก่ใหม่เพื่อสังเกตอาการก่อนรวมฝูงแยกไก่ป่วยทันทีควบคุมหนู นกป่า แมลง ไร และเหาจำกัดบุคคลและอุปกรณ์จากภายนอกฟาร์มบันทึกปริมาณอาหาร น้ำ จำนวนไข่ และการตายทุกวันจัดโปรแกรมวัคซีนให้เหมาะกับโรคในพื้นที่ โดยปรึกษาสัตวแพทย์หรือเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์ข้อดีให้ไข่ดกและเริ่มไข่เร็วไข่เปลือกสีน้ำตาล ขนาดค่อนข้างสม่ำเสมอใช้อาหารอย่างมีประสิทธิภาพนิสัยค่อนข้างสงบและจัดการง่ายมีอัตราการรอดที่ดีเมื่อดูแลเหมาะสมเลี้ยงได้ทั้งระบบกรง โรงเรือนแบบไม่ใช้กรง และระบบปล่อยข้อควรระวังไม่เหมาะสำหรับเพาะพันธุ์ต่อเอง เนื่องจากเป็นไก่ลูกผสมต้องใช้อาหารที่มีสารอาหารสมดุลเพื่อรองรับการให้ไข่สูงไวต่อความร้อน การขาดน้ำ และการเปลี่ยนแปลงแสงหากได้รับแคลเซียมไม่เพียงพอ อาจเกิดเปลือกไข่บางและปัญหากระดูกการเลี้ยงหนาแน่นหรือมีความเครียดอาจทำให้จิกขนและจิกกันให้เนื้อน้อยกว่าไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่โดยสรุป Lohmann Brown เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการผลิตไข่เปลือกสีน้ำตาลในปริมาณสูง แต่จำเป็นต้องควบคุมอาหาร น้ำ แสง อุณหภูมิ และสุขภาพของฝูงอย่างสม่ำเสมอ เพื่อให้ไก่แสดงศักยภาพได้เต็มที่

อ่านรายละเอียด → 111 ครั้ง

128

การเลี้ยงไก่ไข่สวยงาม

ไก่ไข่พันธุ์ เวลซัมเมอร์ (Welsummer Chicken)

ไก่ไข่เวลซัมเมอร์ (Welsummer Chicken)เวลซัมเมอร์เป็นไก่กึ่งเนื้อกึ่งไข่จากประเทศเนเธอร์แลนด์ มีชื่อเสียงจากไข่เปลือกสีน้ำตาลเข้มหรือสีน้ำตาลดินเผา บางฟองมีจุดสีน้ำตาลเข้มประปราย แข็งแรง หาอาหารเก่ง และเหมาะกับการเลี้ยงแบบปล่อยประวัติความเป็นมาไก่เวลซัมเมอร์ได้รับการพัฒนาขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 บริเวณหมู่บ้านเวลซุม (Welsum) ประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยพัฒนาจากไก่พื้นเมืองร่วมกับไก่หลายสายพันธุ์ เช่น โรดไอแลนด์เรด บาร์เนเวลเดอร์ เลกฮอร์น และสายพันธุ์เอเชียบางชนิดเป้าหมายของการพัฒนาคือให้ได้ไก่ที่:แข็งแรงและหาอาหารเก่งให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลเข้มมีรูปร่างเหมาะสำหรับใช้ประโยชน์ทั้งไข่และเนื้อปรับตัวกับการเลี้ยงในฟาร์มและพื้นที่ชนบทได้ดีต่อมาเวลซัมเมอร์ได้รับความนิยมในหลายประเทศ โดยเฉพาะในยุโรปและสหราชอาณาจักร เนื่องจากสีเปลือกไข่ที่โดดเด่นและลวดลายขนที่สวยงามลักษณะประจำพันธุ์ลักษณะภายนอกสีที่พบมากที่สุดคือ Red Partridge หรือสีนกกระทาแดง โดยตัวผู้และตัวเมียมีลวดลายแตกต่างกันอย่างชัดเจนพ่อไก่หัวและคอมีสีน้ำตาลแดงหรือทองแดงหลังและไหล่มีสีแดงเข้มอกและหางมีสีดำ บางส่วนเป็นประกายเขียวลำตัวสง่างามและมีกล้ามเนื้อค่อนข้างดีแม่ไก่ขนพื้นสีน้ำตาล มีลายละเอียดคล้ายไก่นกกระทาบริเวณคอมีสีทองหรือน้ำตาลเข้มและมีลายดำลำตัวช่วยพรางตัวได้ดีเมื่อลงหาอาหารตามธรรมชาติลักษณะร่วมหงอนจักรสีแดงติ่งหูและเหนียงสีแดงตาสีส้มแดงแข้งสีเหลืองและไม่มีขนลำตัวขนาดกลาง หลังค่อนข้างยาวและอกลึกพ่อไก่โตเต็มวัยหนักประมาณ 3–3.5 กิโลกรัมแม่ไก่โตเต็มวัยหนักประมาณ 2–2.7 กิโลกรัมน้ำหนักอาจแตกต่างกันตามสายพันธุ์ การคัดเลือก และวิธีเลี้ยงลักษณะไข่และผลผลิตไข่ของเวลซัมเมอร์มีจุดเด่นคือ:เปลือกสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลดินเผาบางฟองมีจุดหรือกระสีน้ำตาลเข้มขนาดกลางถึงใหญ่ให้ไข่ประมาณ 160–200 ฟองต่อปีโดยทั่วไปสีเข้มบนเปลือกเป็นเม็ดสีที่สะสมในช่วงท้ายของการสร้างไข่ จึงอาจเช็ดออกได้บางส่วนเมื่อไข่ยังใหม่ สีเปลือกอาจอ่อนลงเมื่อแม่ไก่ออกไข่ต่อเนื่อง และกลับเข้มขึ้นหลังหยุดพักหรือผลัดขนเวลซัมเมอร์ให้ไข่น้อยกว่าไก่ลูกผสมเชิงการค้า เช่น ISA Brown, Hy-Line Brown และ Lohmann Brown แต่สามารถผสมพันธุ์และรักษาลักษณะประจำพันธุ์ต่อได้ หากใช้พ่อแม่พันธุ์แท้ที่มีคุณภาพนิสัยตื่นตัวและกระตือรือร้นหาอาหารตามธรรมชาติเก่งเหมาะกับการเลี้ยงแบบปล่อยโดยทั่วไปไม่ก้าวร้าวและคุ้นกับคนได้พ่อไก่บางตัวอาจหวงอาณาเขตแม่ไก่บางตัวอาจฟักไข่ แต่สัญชาตญาณการฟักไม่สม่ำเสมอสามารถบินข้ามรั้วเตี้ยได้ จึงควรมีรั้วที่เหมาะสมวิธีการเลี้ยง1. การเตรียมโรงเรือนโรงเรือนควรแห้ง โปร่ง และระบายอากาศได้ดี สามารถป้องกันฝน แดด ลมแรง และสัตว์นักล่าได้ วัสดุรองพื้น เช่น แกลบหรือขี้กบ ต้องไม่เปียกชื้นควรจัดให้มี:คอนนอนกว้างประมาณ 20–25 เซนติเมตรต่อตัวรังไข่ประมาณ 1 รังต่อแม่ไก่ 4–5 ตัวภาชนะอาหารและน้ำอย่างเพียงพอพื้นที่คุ้ยเขี่ยและอาบฝุ่นร่มเงาในบริเวณปล่อยรั้วป้องกันสุนัข งู และสัตว์นักล่าแม้จะทนต่อสภาพอากาศได้ดี แต่ไม่ควรเลี้ยงหนาแน่น เพราะจะเพิ่มความเครียด การจิกกัน และการแพร่กระจายของโรค2. การเลี้ยงลูกไก่เตรียมพื้นที่กกก่อนนำลูกไก่เข้าเลี้ยง ในสัปดาห์แรกควรมีอุณหภูมิบริเวณระดับตัวลูกไก่ประมาณ 32–35 องศาเซลเซียส แล้วค่อยลดลงสัปดาห์ละประมาณ 2–3 องศาสังเกตพฤติกรรมเพื่อปรับอุณหภูมิ:ลูกไก่เบียดกันใต้เครื่องกก แสดงว่าหนาวลูกไก่อยู่ห่างและอ้าปากหายใจ แสดงว่าร้อนลูกไก่กระจายตัวและกินอาหารปกติ แสดงว่าอุณหภูมิเหมาะสมลูกไก่ต้องได้รับน้ำสะอาดและอาหารทันที ไม่ควรปล่อยให้พื้นเปียก เพราะเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคและความหนาวเย็น3. อาหารตามช่วงอายุอายุ 0–6 สัปดาห์: อาหารลูกไก่ โปรตีนประมาณ 18–20%อายุประมาณ 7–17 สัปดาห์: อาหารไก่รุ่น โปรตีนประมาณ 15–17%ช่วงเริ่มให้ไข่: ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอาหารไก่ไข่ระยะให้ไข่: อาหารที่มีโปรตีนประมาณ 16–18% พร้อมแคลเซียมและฟอสฟอรัสอย่างเหมาะสมสามารถเสริมผัก หญ้า แมลง และธัญพืชได้ แต่ไม่ควรให้มากจนไก่กินอาหารหลักลดลง หากเลี้ยงแบบปล่อยควรมีกระเพาะบดหรือกรวดสำหรับสัตว์ปีกในกรณีที่พื้นที่ไม่มีกรวดธรรมชาติไม่ควรใช้อาหารไก่ไข่ที่มีแคลเซียมสูงเลี้ยงลูกไก่หรือไก่รุ่นเป็นเวลานาน เพราะอาจส่งผลเสียต่อไตและการเจริญเติบโต4. น้ำดื่มต้องมีน้ำสะอาดให้กินตลอดเวลา โดยเฉพาะในอากาศร้อน ควรล้างภาชนะน้ำเป็นประจำ ตั้งไว้ในที่ร่ม และตรวจไม่ให้หัวน้ำอุดตันการขาดน้ำทำให้ไก่กินอาหารลดลง จำนวนไข่ลด และคุณภาพเปลือกไข่แย่ลงอย่างรวดเร็ว5. การจัดการแสงแม่ไก่ที่อยู่ในระยะให้ไข่ควรได้รับแสงรวมประมาณ 14–16 ชั่วโมงต่อวัน หากใช้แสงไฟเสริม ควรกำหนดเวลาเปิดและปิดอย่างสม่ำเสมอไม่ควรเร่งแสงก่อนที่ไก่รุ่นจะมีอายุและน้ำหนักเหมาะสม เพราะอาจทำให้เริ่มไข่เร็วเกินไป ไข่มีขนาดเล็ก และกระทบผลผลิตระยะยาว6. การเลี้ยงในประเทศไทยเวลซัมเมอร์มีต้นกำเนิดจากเขตอบอุ่น เมื่อนำมาเลี้ยงในประเทศไทยจึงต้องระวังความร้อนและความชื้น โดยควร:ทำโรงเรือนให้โปร่งและมีชายคากว้างมีต้นไม้หรือวัสดุให้ร่มเงาให้น้ำสะอาดที่ไม่ร้อนจัดตลอดเวลาเพิ่มจำนวนจุดให้น้ำในฤดูร้อนให้อาหารช่วงเช้าและเย็นหลีกเลี่ยงการจับหรือเคลื่อนย้ายไก่ช่วงกลางวันลดความหนาแน่นของฝูงรักษาวัสดุรองพื้นให้แห้งในฤดูฝนหากไก่อ้าปากหายใจ กางปีก ซึม หรือกินอาหารลดลง ควรรีบลดความร้อนและเพิ่มการระบายอากาศ7. การป้องกันโรคทำความสะอาดโรงเรือนและอุปกรณ์สม่ำเสมอแยกไก่ใหม่ก่อนนำเข้าฝูงแยกไก่ป่วยทันทีควบคุมหนู นกป่า ยุง ไร และเหาไม่ใช้อุปกรณ์ร่วมกับฟาร์มอื่นโดยไม่ทำความสะอาดถ่ายพยาธิตามความเสี่ยงและคำแนะนำของสัตวแพทย์จัดโปรแกรมวัคซีนตามโรคที่พบในพื้นที่ โดยปรึกษาสัตวแพทย์หรือเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์ข้อดีไข่มีเปลือกสีน้ำตาลเข้มและลวดลายสวยเป็นไก่พันธุ์แท้ สามารถขยายพันธุ์ต่อได้แข็งแรงและหาอาหารเก่งเหมาะกับระบบปล่อยอิสระใช้ประโยชน์ได้ทั้งไข่และเนื้อมีลวดลายขนสวยงาม เหมาะกับการเลี้ยงเชิงอนุรักษ์ข้อควรระวังให้ไข่น้อยกว่าไก่ไข่ลูกผสมเชิงการค้าสีเปลือกไข่อาจจางลงระหว่างรอบการให้ไข่การฟักไข่ของแม่ไก่ไม่สม่ำเสมออาจบินข้ามรั้วที่ต่ำเกินไปต้องมีพื้นที่ออกกำลังกายและหาอาหารต้องดูแลเรื่องความร้อนและความชื้นเป็นพิเศษในประเทศไทยโดยสรุป Welsummer เหมาะสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการไก่พันธุ์แท้ซึ่งมีสีสันสวยงาม ให้ไข่เปลือกสีน้ำตาลเข้มโดดเด่น และสามารถขยายพันธุ์ต่อภายในฟาร์มได้ แต่หากเป้าหมายหลักคือจำนวนไข่สูงสุด ไก่ไข่ลูกผสมเชิงการค้าจะให้ผลผลิตมากกว่า

อ่านรายละเอียด → 128 ครั้ง