อาน (Ridge) คือเอกลักษณ์ที่โดดเด่นและสำคัญที่สุดของสุนัขไทยหลังอาน เกิดจากกลุ่มเส้นขนที่เจริญเติบโตในทิศทางย้อนกลับกับแนวขนปกติบนแนวสันหลัง ทอดตัวตั้งแต่บริเวณหลังหัวไหล่ยาวไปตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงบั้นท้าย
ลักษณะสำคัญของอานที่ดีตามมาตรฐานสายพันธุ์
รูปแบบอานที่พบในสุนัขไทยหลังอาน (8 รูปแบบหลัก)
ในวงการผู้เพาะพันธุ์และอนุรักษ์สุนัขไทยหลังอาน ได้จำแนกลักษณะรูปทรงของอานออกเป็น 8 รูปแบบยอดนิยม ได้แก่:
- อานลูกศร (Arrow Ridge): มีรูปทรงคล้ายหัวลูกศรชี้ขึ้นไปทางลำคอ ปลายเรียวลงมาทางสะโพก มีความคมชัดและเป็นที่นิยมอย่างมาก
- อานแผ่น (Saddle Ridge): ขนย้อนกลับแผ่เป็นผืนกว้างคลุมช่วงกลางหลัง คล้ายอานม้า เป็นอานที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่
- อานไวโอลิน (Violin Ridge): ขอบอานเว้าคอดช่วงกลาง คล้ายรูปทรงของเครื่องดนตรีไวโอลิน มีความสวยงามอ่อนช้อย
- อานใบโพธิ์ (Bodhi Leaf Ridge): ส่วนบนแผ่กว้างคล้ายใบโพธิ์ และเรียวเล็กลงตรงปลาย
- อานเข็ม (Needle Ridge): อานมีลักษณะเป็นเส้นตรงเรียวแคบ พาดผ่านแนวกระดูกสันหลัง
- อานขนนก (Feather Ridge): ขนแนวย้อนมีการเรียงตัวคล้ายแฉกของขนนก
- อานพิณ (Harp Ridge): รูปทรงโค้งมนคล้ายคันพิณโบราณ
- อานกระบอง: มีรูปทรงเฉพาะตัวตามการจัดรูปขนของแต่ละสายเลือด
การถ่ายทอดทางพันธุกรรมของอาน
ลักษณะการเกิดอานบนหลังสุนัขเกิดจากยีนเด่น (Autosomal Dominant) หากพ่อหรือแม่พันธุ์มียีนอานแท้ (Homozygous) ลูกสุนัขทุกตัวในครอกจะมีอาน แต่หากเป็นยีนทาง (Heterozygous) อาจมีลูกบางตัวในครอกที่ไม่มีอานได้ การคัดเลือกพ่อแม่พันธุ์ที่มีอานสมบูรณ์และสมมาตรจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้เพาะพันธุ์